Impropozycja

Szilárd Mezei Vocal Ensemble "Fújj szél, Zenta, visshangozz szél", Not Two, 2012

2012-03-04T04:44:00.000-08:00

Kinga Mezei - voc, Ervin Malina - b, Kornél Pápista - tuba, Milan Aleksić - p, Branislav Aksin - tb, Béla Burány - bs, ss, Péter Bede - ts, cla, Bogdan Ranković - as, bcla, Szilard Mezei - viola, István Csík - dr

Wytwórnia: Not Two
Rok wydania: 2012

Staram się śledzić poczynania Szilárda Mezeia od czasu poznania jego bardzo dobrej płyty pt. „Draught”. Kolejne wydawnictwa rzadko jednak wzbudzały moją ekscytację i chociaż zniechęcenie było już naprawdę blisko, w końcu pojawiła się petarda, doczekałem się. „Fújj szél, Zenta, visshangozz szél” jest genialna! Doskonała konceptualnie, rewelacyjnie skomponowana, świetnie zagrana i zaśpiewana.

Czytaj więcej »

Xavier Charles / Terrie Ex “Addis”, Terp Records, 2011

2012-02-28T13:53:00.000-08:00

Xavier Charles - clarinet
Terrie Ex - guitar

Wytwórnia: Terp Records
Rok wydania: 2011

Zespół The Ex przy okazji muzycznych wypraw do Etiopii zabiera ze sobą różnych znajomych muzyków. W 2009 zaprosili Silent Block - projekt, w którym Xavier Charles gra m.in. przy użyciu przedmiotów układanych na membranach głośników. Ten zestaw może być znany polskiej publiczności, bowiem Charles wykorzystywał go podczas koncertów z Robertem Piotrowiczem. Jednak Francuz gra także na klarnecie, m.in. w Corkestra Cora Fuhlera oraz trio z Johnem Butcherem i Axelem Dörnerem. Na “Addis” słyszymy go w duecie z gitarzystą Terriem Exem, ostatnim z założycieli, który do teraz udziela się w The Ex, który ma też na koncie albumy z Hanem Benninkiem i Abem Baarsem.
Równorzędnym partnerem dla klarnetu i gitary na “Addis” jest przestrzeń, w której duet improwizował i którą słychać bardzo dobrze (zwłaszcza na słuchawkach). Pomysł oczywiście nienowy, znany choćby z “Schwarzwaldfahrt” Brötzmanna i Benninka właśnie, czy “Danziger Straßenmusik” Trzaski z Olesiami, ale nadal przyjemny i intrygujący. Tym bardziej, że dźwięki otoczenia są nie tylko otoczką, ale też inspiracją dla muzyków. To pewnie po części zasługa tytułów, ale dzięki ich wskazaniom zastanawiam się na ile Charles wzorował się na klaksonie (“The Horn”) i ptasim świergocie (“The Bird”). Albo jak bardzo inspirowało dwójkę improwizatorów skrzypienie drzwi (“The Door”). Ten utwór to w ogóle jeden z najlepszych fragmentów płyty, bo w idealnych proporcjach łączy powtarzane struktury z ekspresyjnymi frazami. Zwłaszcza Ex celuje w lekko zmienianych repetycjach, choć jego gitara też potrafi zerwać się ze smyczy, żeby dogonić drapieżny klarnet Charlesa. Jednak równie ciekawe są silnie zredukowane momenty, gdy muzycy wycofują się tak bardzo, że wtapiają się w krajobraz, a ich instrumenty ujawniają swoje kameleońskie zdolności upodabniania się do otoczenia.

Piotr Tkacz

Dorota (Somló Dávid / Makkai Dániel / Porteleki Áron) "Dorota", S10 Records, 2011

2012-02-24T00:23:00.000-08:00

Somló Dávid - guitar
Makkai Dániel - bass
Porteleki Áron - drums

Wytwórnia: S10 Records
Rok wydania: 2011

Znowu podłożę się wszystkim tym, którzy uważają, że Impropozycja nie istniałaby bez bloga Stefa, ale co mi tam. (http://freejazz-stef.blogspot.com/2012/01/dorota-dorota-2011-s10-records.html)
Po pierwsze zakładam, że propozycja ta mogła umknąć Waszej uwadze, a szkoda by było, żeby przeszła niezauważona, tym bardziej gdy można ją pobrać bezpośrednio ze strony zespołu i to w wersji WAV (http://dorota.hu/album) . Po drugie jakoś trudno mi się podpisać pod porównaniami użytymi przez autora tekstu - Anantha Krishnana. A po trzecie, szukając jakichkolwiek informacji, natknąłem się na nazwisko, które powyższemu recenzentowi spokojnie mogło nic nie mówić, a dla nas- Polaków- powinno mieć znaczenie, szczególnie gdy zespół otwarcie powołuje się na inspiracje wolnością kreacji i poetyckością lektury „Wojny polsko-ruskiej” Doroty Masłowskiej.
Rezultat tych inspiracji to zadziwiająca mieszanka stylistyczna czerpiąca bardzo swobodnie, a jednocześnie wyjątkowo spójnie z różnych avantrockowych przedsięwzięć ostatnich trzech dekad. Miejscami słychać folkowe zacięcie znane z Kletka Red czy Ne Zhdali Leonida Soybelmana, miejscami czuć atmosferę Shellaca, gdzie indziej sekcja wprowadza rytmikę znaną z Tortoise. Ale to nie wszystko. Są chwile, gdy gitarzysta próbuje odtworzyć brzmieniowo niesamowity klimat „Big Gundown” Zorna, by w innym utworze złożyć delikatny hołd Massacre. By postawić kropkę nad „i”, należy jeszcze wyłowić unowocześnioną wersję przyćpanych improwizacji Grateful Dead oraz utwór inspirowany „indiańskim” Tomahawkiem „Anonymous”.
Absolutną perełką jest utwór siódmy, w którym panowie wychodzą od swobodnego improwizowania, by z olbrzymim wyczuciem przejść do wywołującej dreszcz kompozycji, jednocześnie prostej i niesamowicie przejmującej.
Muzyków charakteryzuje rzadka umiejętność grania rocka alternatywnego z niebywałym feelingiem, przez co zamiast bezładnego zlepku przeróżnych nawiązań dostajemy dojrzałą i bardzo konsekwentną formułę. Zupełnie rezygnują z indywidualnych eskapad, czy niepotrzebnego hałasowania na rzecz szukania miejsca na wtrącenie subtelnego zdobnictwa.
Słychać, że Węgrzy starają się przełożyć założenia najlepszego zespołowego freeimprovu na grunt muzyki avantrockowej i udaje im się to bez najmniejszych wątpliwości.

Marcin Kiciński

Marc Hannaford / Tim Berne / Scott Tinkler / Simon Barker / Philip Rex "Ordinary Madness", 2012

2012-02-13T00:04:00.000-08:00

&amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;a href="http://marchannaford.bandcamp.com/album/ordinary-madness"&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;Ordinary Madness by Marc Hannaford&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/a&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;gt;Marc Hannaford - piano
Tim Berne - alto saxophone
Scott Tinkler - trumpet
Simon Barker - drums
Philip Rex - double bass

Tomek Chołoniewski "Un" Mathka, 2012 - posłuchajmy

2012-02-12T22:32:00.000-08:00

&amp;lt;a href="http://mathka.bandcamp.com/album/un"&amp;gt;un by Tomek Chołoniewski&amp;lt;/a&amp;gt;

Koniec muzyki?

2012-02-08T12:17:00.001-08:00

Musiałbym być durny, żeby wyskoczyć z taką tezą w sensieogólnym. Ale już na płaszczyźnie jednostkowej, osobistej chyba mogę sobiepozwolić na drastyczne sądy?

Olśnienie pojawiło się wczoraj rano, gdy w skrzynce mailowejznalazłem poniższego maila od mojego przyjaciela J.D.:

„Zadecydowałem. Sprzedaję swoje płyty i sprzęt, abyrozpocząć życie od nowa. Zamówiłem już najnowszy model iRivera do odtwarzaniaplików i zaczynam tworzenie wirtualnej kolekcji od początku. Tym razem jednakżadnej nekrofilii - koniec z jazzem, rockiem, bluesem, soulem i całą resztącmentarzyska historii muzyki.

Panowie, tego już nikt nie słucha, a ja mam dosyć uchodzeniaza jakąś skamielinę, która słucha albo staroci, albo pojebanych dźwięków. Chcę,idąc na imprezę, móc włączyć swoją muzykę, być zrozumianym i móc pogadać onowych odkryciach. Dziś prawie nikogo nie interesują dźwięki grane przez żywychmuzyków na przedpotopowych instrumentach. I dobrze, bo gdyby świat miał stać wmiejscu, to wszyscy słuchalibyśmy oper albo, co gorzej,

jakiegoś wiejskiego rzępolenia.

Dość stania w miejscu i udawania, że "kiedyś to sięgrało". Powiedzmy sobie szczerze - cała ta XX-wieczna muzyka dziś trącimyszką, o współczesnych epigonach i niestrudzonych emerytach nie wspominając.Dzisiejsza epoka otwiera przed muzykami możliwości, których kiedyś nie było inowi, nieobciążeni przeszłością twórcy potrafią już z nich korzystać. Zamiastna nowo uczyć się miętolić przez długie lata te same instrumenty w celuprodukcji tych samych dźwięków, twórczo wykorzystują nieprzebrane pokładymuzycznego kompostu zarejestrowane podczas kilkudziesięciu lat znojnej pracydawnych muzycznych rzemieślników.

Tak Panowie, każdy możliwy dźwięk i każdy możliwy rytmzostały już zagrane i nagrane w nieprzebranej ilości kombinacji. Nie potrzebujemywięcej. To, czego nam potrzeba, to zdolnych operatorów, twórczych kompilatorów,genialnych inżynierów dźwięku, którzy otworzą przed nami nowe wrota percepcji.Tacy artyści już są wśród nas, komponują nową, świeżą muzykę, łącząc inakładając na siebie nowo zaprogramowane dźwięki z tymi z nieprzebranego zbioru archiwalnych nagrań.Ilość potencjalnych kombinacji jest oszałamiająca i nieograniczonaślamazarnymi, wytrenowanymi interakcjami pomiędzy spoconymi muzykami. To jestprzyszłość muzyki, nadciągające królestwo Free(dom)-Music!

Nazwiska? Proszębardzo: Ariel Pink, William Basinski, Oneohtrix Point Never, Danger Mouse,Gonjasufi, James Kirby, Girl Talk, Quasimoto albo Focus Group. A totylko wierzchołek góry lodowej!

Jestem u progu nowej wspanialej muzycznej przygody! A Wy,retro-maniacy, czy starczy Wam odwagi na odcięcie kotwicy?”

Abstrahując od entuzjazmu, z jakim kolega J.D. podchodzi dowynalazków przyszłości, którego ja zupełnie nie podzielam, oraz tego, że nieznam ani jednego z wymienionych powyżej nazwisk, ostatnie pytanie, które zadał,kazało mi - paradoksalnie - zastanowić się nad jego odwrotnością. Czy skoro to,co tu i teraz, ciągle jakoś mi kuleje, prorokowane programowanie emocji jakośmi nie w smak, a ich kompletny brak też jest trudny do zaakceptowania, czy jestemw stanie odciąć się od tego, co nowe i skupić głównie na tym, co było?

Prawda jest taka, że im intensywniej śledzę to, co dziejesię aktualnie w muzyce jazzowej, tym częściej i mocniej przeżywam to, coznajduję, grzebiąc w historii tego gatunku. Dziś, jadąc samochodem, słuchałem kolejnejnowości - Cartel Carnage „Incorporated”. „Zaczęło się dobrze” – pomyślałem. „Fajnienawiązują do Doctor Nerve” – przeszło mi przez myśl, „o! a to brzmi trochę jak LostTribe” - skojarzyłem… Po około dwudziestu minutach mój kciukzupełnie bezwiednie znalazł się na gałce sterującej odtwarzacza. „Następnyfolder” – przełączyłem. I oto Dizzy Reese „Asia Minor”: „Kurwa, co za ulga” – odetchnąłem.Wtedy to do mnie dotarło. Od dłuższego czasu toczę wewnętrzną walkę z„utylitarnym” (bo chyba głównie na potrzeby tego bloga) poznawaniem muzykiaktualnej, bo odbywa się ono kosztem dźwięków,które faktycznie mnie cieszą. Ostatnio łza mi się zakręciła przy „Nokturnach”Chopina, dlaczego zatem tak mało słucham muzyki klasycznej? W ten weekend, po wybornejwhiskey, trzepałem łbem przy dźwiękach starego, dobrego Deep Purple. „No NoNo!” - śpiewałem. Sentyment podgrzewał mi łepetynę, aż się dymiło. Dlaczegozatem tak rzadko odgrzewam tego kotleta, który, jak widać, ciągle mi smakuje?Mam wrażenie, że moment w percepcji muzyki, który charakteryzuje się tym, żewięcej znajduję wartościowych („dla mnie” - należy dodać) rzeczy w przeszłościniż w teraźniejszości, przy jednoczesnym olbrzymim sceptycyzmie, co do rozwojunowych form wyrazu, można określić osiągnięciem granicy muzyki – dotarciem dojej końca (albo może raczej mojego w niej końca). Cóż jednak z tego, jeślijednocześnie spojrzenie wstecz jest niczym poszukiwanie punktu, w którym kończysię widnokrąg? Nawet jeśli wydaje nam się, że to tam, tam za tą ostatnią górą,wiadomo przecież, że za nią ciągle jest jeszcze niesamowita i zróżnicowanaprzestrzeń.

W opublikowanym na łamach Jazzpressu wywiadzie MaćkaNowotnego z Wacławem Zimplem znalazłem taką oto wypowiedź tego muzyka, którąmnie w pełni przekonuje:

„Myślę, że pierwiastek intelektualny zawładnął w dużejmierze sztuką, nadając wartość głównie rzeczom nowym. Muszę przyznać, żenowości najmniej mnie interesują. Zgadzam się z Lutosławskim, który powiedział,że to, co w sztuce nowe, jest tym, co się najszybciej starzeje. Pojęcieawangardy nastręcza dużo problemów i często odciąga od meritum. Myślę, żezachwiała się proporcja pomiędzy wyrażaniem treści w sztuce, a nowymi środkamiwyrazu. Mam wrażenie, że w większości środowisk twórczych właśnie nowe środkiwyrazu stają się istotą, a nie treść.”

Problem jednak w tym, że to nasze współdzielone przekonaniekaże mi odwrócić od tego, co ma mi do zaoferowania W.Z. i na spokojnie,ponownie przesłuchać to wszystko, co niedostatecznie poznałem w wydaniu J.C.,O.C., D.C., D.G., C.P., A.H., A.A., J.M., C.M., D.E., B.M., M.D., J.G., J.H.,L.M., M.R., A.B., R.K., Y.L., … Można wymieniać i wymieniać, a to przecież tylkojazz…

Marcin Kiciński

Premiera - Oleś Brothers with Theo Jörgensmann & Christopher Dell - Fragment & Moments

2012-02-07T06:33:00.000-08:00

&amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;lt;a href="http://olesbrothers.bandcamp.com/album/fragment-moments"&amp;amp;amp;amp;amp;gt;Fragment &amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp; Moments by Oles Brothers&amp;amp;amp;amp;amp;lt;/a&amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;gt;

Moje podsumowanie roku 2011 dla serwisu El Intruso

2012-02-05T09:18:00.000-08:00

Kilka dni temu serwis El Intruso ogłosił wyniki podsumowania roku 2011. To drugi raz, kiedy dostałem zaproszenie do tej zabawy i jeśli nic się w mojej głowie nie zmieni, prawdopodobnie ostatnie, na które odpowiedziałem. Już podczas wysyłania swoich typów, miałem bowiem poważne obawy, co do sensowności takiego plebiscytu, które po zderzeniu z wynikami zamieniły się w pewność, co do jego braku. Mamy tu do czynienia z zestawieniem powstałym na podstawie opinii krytyków (włączając mnie, oczywiście), którzy w znacznej mierze rozmijają się między sobą, nie tylko poprzez różnice w subiektywnej ocenie, co w znacznym stopniu ze względu na mały zbiór wspólny przesłuchanych płyt. Abstrahując od tego, czy możliwe jest całoroczne ogarnięcie tej, jakże płodnej, sceny współczesnego jazzu, zbudowanie sensownego podsumowania musiałoby się odbywać w oparciu o płyty do takiego podsumowania zgłaszane już od początku roku i dystrybuowane między wybranych krytyków tak, aby wszyscy mieli wspólną bazę dla późniejszego wyróżniania. Takie muzyczne Oscary.
Sensowne czy nie, podsumowanie jest (może powinniśmy to wzorem Mariusza Hermy nazywać po prostu "Podpowiedziami 2011"), a ponieważ El Intruso nie daje możliwości argumentowania, a Impropozycja tak - tam gdzie wybór albumu / muzyka nie jest podparty recenzją, pozwolę sobie na kilka słów wyjaśnienia.

Muzyk roku:

Pewnie zastanawiacie według jakiego klucza będę wyróżniał. Otóż jest on bardzo prosty: według liczby płyt dobrych i bardzo dobrych w stosunku do wszystkich wydanych w roku 2011 autorstwa lub przy udziale danego muzyka.

1. Thomas Heberer.
W taki sposób licząc, skuteczność Heberera jest niesamowita - dwa albumy nagrane w 2011 z udziałem tego trębacza:
Thomas Heberer's Clarino "Klippe", Clean Feed
Joe Hertenstein 4tet "Polylemma", Red Toucan
są bardzo dobre i warte rekomendacji. Szczególnie "Klippe" z ciążeniem ku kameralistyce przypadła mi do gustu. Momentami, estetycznie ten album kojarzył mi się ze świetną "hatologią" - François Raulin Trio "Trois Plans Sur La Comète" z 2002 roku. Ostatnio rzadko tak się grywa.

2. Aram Shelton
Aram Shelton Arrive (Jason Roebke, Jason Adasiewicz, Tim Daisy) "There Was..., Clean Feed
Aram Shelton/ Kjell Nordeson "Incline", Singlespeedmusic

Darren Johnston "Cylinder", Clean Feed

Dwa pierwsze bardzo dobre, a i do poznania trzeciego raczej bym zachęcał. Dwa gole i asysta. Takiej skuteczności nie powstydziłby się nawet Christiano Ronaldo.

3. Andrzej Przybielski
Andrzej Przybielski with Oleś Brothers "De Profundis", Fenommedia
Andrzej Przybielski / Yuriy Ovsyannikov / Nadolny Grzegorz / Daroń Grzegorz "Sesja Open", MOKB

Debiut roku (pojedynczy instrumentalista):

Miałem spore problemy w tym zakresie - strasznie mało debiutantów wpadło mi w ręce.
1. Susana Santos Silva
(Nawet nie jestem pewien, czy był to jej wydawniczy debiut)

2. Robert Kusiolek
Płyta "Nuntium", raczej średnio udana, ale obrany kierunek na pewno właściwy - instrument rzadki i pożądany, youtube'owe publikacje duetów (m.in.z Wójcińskim i Postaremczakiem) - bardzo obiecujące.

Grupa Roku
1. Levity
Levity (Jacek Kita, Piotr Domagalski, Jerzy Rogiewicz) "Afternoon Delights", Lado ABC

2. Scoolptures
Scoolptures (Nicola Negrini / Achille Succi / Philippe "Pipon" Garcia / Antonio Della Marina) "White Sickness", Leo Records

3. Swedish Azz
Swedish Azz [Mats Gustafsson / Per-Ake Holmlander / Kjell Nordeson / Dieb13 / Erik Carlsson] "Azz Appeal"
Gustafssona zawsze będę miał na oku i choć w tym roku zdarzyły mu się wpadki, LP Swedish Azz jest moim zdaniem jednym z najjaśniejszych punktów w całej jego karierze.

Debiut roku (grupa)
Lama
Lama "Oneiros" z Clean Feedu wypełniła w zeszłym roku lukę, którą pozostawiło po sobie Aeroplane Trio - komunikatywny, pomysłowy jazz z pogranicza gatunków w intelektualnej, wycyzelowanej a jednocześnie lekkiej formie.

Album roku

Levity (Jacek Kita, Piotr Domagalski, Jerzy Rogiewicz) "Afternoon Delights", Lado ABC
Swedish Azz (Mats Gustafsson / Per Ake Holmlander / Kjell Nordeson / Dieb13 / Erik Carlson) "Azz Appeal" Not Two Records

Kompozytor roku

Mało się ostatnio komponuje, dlatego każdy przejaw bardziej rozbudowanego konceptu kompozycyjnego zasługuje na wyróżnienie.

1. Matana Roberts
Matana Roberts "Coin Coin Chapter One: Gens de Couleur Libres", Constellation Records

2. Lisa Mezzacappa
Lisa Mezzacappa / Nightshade "Cosmic Rift" Leo Records

Perkusista

1. Zlatko Kaucic
Obie płyty dla Not Two: "Emigrants" oraz duet z Evanem Parkerem "Round about one o'clock" wyraźnie pokazują, że perkusjonalista ten zasługuje na znacznie większą uwagę.

2. Kjell Nordeson
Za współpracę z Sheltonem, Johnstonem i Swedish Azz.

Bas

1. Pascal Niggenkemper
Kolega Heberera - doskonały basista podtrzymujący tradycję europejskiego basu spod znaku Dietera Manderscheida czy Bruno Chevillona.

2. Mark Dresser
Każdą z poznanych trzech poniższych płyt przesłuchiwałem z olbrzymią przyjemnością i nie ma co ukrywać, była to głównie zasługa Marka Dressera
Bobby Bradford, Mark Dresser, Glenn Ferris "Live In La" Clean Feed
Trio M (Myra Melford, Mark Dresser, Matt Wilson) "The Guest House" Enja
Jen Shyu / Mark Dresser "Synastry" Pi Recordings

3. Liza Mezzacappa
Lisa Mezzacappa / Nightshade "Cosmic Rift" Leo Records
Darren Johnston "Cylinder", Clean Feed

Klawisze
Jacek Kita
Za przełamanie melodyczno-harmonicznego charakteru instrumentu i wykorzystanie go do zbudowania niespotykanego, wielobarwnego klimatu.
Levity (Jacek Kita, Piotr Domagalski, Jerzy Rogiewicz) "Afternoon Delights", Lado ABC

Saksofon
1. Aram Shelton
Za konsekwentne rozwijanie się w ramach stworzonego przez siebie unikatowego, lirycznego języka.

2. Colin Stetson
Colin Stetson "New History Warfare vol.2: Judges", Constellation Records

Trąbka / Kornet
Thomas Heberer
Andrzej Przybielski
Susana Santos Silva

Pewnie natychmiast zaskakuje nieobecność Petera Evansa - faktycznie chyba przesadziłem. Nie znałem wtedy jednak doskonałego albumu "Beyond Primitive and Civilized", który ustawia Evansa bardzo wysoko w rankingu, a przyznać muszę, że jednocześnie nie podzielam hiperentuzjazmu wokół sporej części owoców pracy tego, skądinąd pracowitego, muzyka.

Klarnet
Joachim Badenhorst
Kolejny kolega Heberera.

Nie ma Wacława Zimpla? Nie ma! Głównie ze względu na instrumentalny regres ostatniej Hery względem debiutu. Warto jednak docenić Reed Trio [Ken Vandermark / Mikołaj Trzaska / Wacław Zimpel] "Last Train to the First Station", 1 Kilogram Records.

Puzon
1. Johannes Bauer
Volume (Mikołaj Trzaska / Johannes Bauer / Peter Friis Nielsen / Peter Ole Jorgensen) "Tungt Vand", Ninth Wolrd
Kris Wanders Outfit (Johannes Bauer / Mark Sanders / Peter Jacquemyn) "In Remembrence of the Human Race", Not Two

2. Samuel Blaser
Kliknijcie sobie recenzję Macieja Karłowskiego na Jazzarium płyty "Consort In Motion" pod którą podpisuję się wszystkimi kończynami.

Wibrafon
Jason Adasiewicz
Aram Shelton Arrive (Jason Roebke, Jason Adasiewicz, Tim Daisy) "There Was..., Clean Feed
Na uwagę zasługuje także album jego trio: Jason Adasiewicz's Sun Rooms "Spacer" z Delmarku

Kobiecy wokal
Carla Kihlstedt
Prawda jest taka, że w ogóle nie powinienem się wypowiadać w kwestii kobiecego wokalu. Znam potwornie mało śpiewaczek. Carlę jednak ubóstwiam.

Wytwórnia roku
Multikulti
To był dobry rok poznańskiej wytwórni. Z wyjątkiem niezrozumiałego wybryku, jakim był Tfaruk "Love Communication", oraz niepotrzebnego, kolejnego duetu Vandermark/Daisy, po większość tytułów można lub należy sięgnąć. Na pewno trzeba posłuchać:
Fred Lonberg-Holm / Piotr Mełech “Coarse Day”
Ken Vandermark / Predella Group "Strade de'Acqua / Roads of Water"

Constellation Records
Dziwna to wytwórnia, która nie zamyka się w ramach określonej niszy, serwując szeroko pojętą wielogatunkową muzykę alternatywną. Obie zeszłoroczne, około jazzowe pozycje są jednak płytami, których pominięcie jest zrobieniem sobie krzywdy.
Colin Stetson "New History Warfare vol.2: Judges", Constellation Records
Matana Roberts "Coin Coin Chapter One: Gens de Couleur Libres", Constellation Records

Not Two
Niezły bilans. Polecam:
Swedish Azz (Mats Gustafsson / Per Ake Holmlander / Kjell Nordeson / Dieb13 / Erik Carlson) "Azz Appeal" Not Two Records
Avram Fefer / Eric Revis / Chad Taylor "Eliyahu", Not Two
Kris Wanders Outfit (Johannes Bauer / Mark Sanders / Peter Jacquemyn) "In Remembrence of the Human Race", Not Two
The Fonda/Stevens Group Trio + 2 "Live in Katowice"
Evan Parker, Zlatko Kaučič "Round About One O'clock"

Little Worlds "Book One" - warto posłuchać!

2012-02-05T04:50:00.000-08:00

Co prawda nie znam "Mikrokosmosu" w oryginale, ale nawiązanie do Bartoka wydaje się być dość czytelne, a całość brzmi na prawdę dobrze.Book One by Little Worlds

Tonbruket (Dan Berglund, Johan Lindström , Martin Hederos, Andreas Werliin) "Dig It To The End", ACT 2011

2012-01-31T08:51:00.000-08:00

Dan Berglund - b
Johan Lindström - g, lap- and pedalsteel
Martin Hederos - p, pumporgan, keyb, violin
Andreas Werliin - dr, perc

Wytwórnia: ACT
Rok wydania: 2011

Jest to jedna z tych płyt, po której przesłuchaniu od razu wiedziałem, że będę chciał ją polecić. I chociaż regularnie do niej wracałem, za każdym razem, gdy miałem już usiąść do komputera, pojawiało się wahanie. Bo wiem, co mi się w niej podoba, co smyra mój ośrodek przyjemności i obawiam się, że niewielu z Was - drogich czytelników i czytelniczek Impropozycji może moją radość podzielić. Chodzi bowiem o sentyment do muzyki, której słuchałem jako nastolatek i która dostarczała mi pierwszych prawdziwych uniesień, a która znajduje się w świecie raczej dość odległym estetycznie względem pojawiających na Impropozycji przykładów: jest to mianowicie sentyment do starego rocka.
Słuchanie tej płyty przypomina zabawę w kalambury. Większość kompozycji uruchamia skojarzenia. Raz słyszę gitarę i frazę niczym żywcem wyjętą z płyt Led Zeppelin, innym razem motyw i nastrój Pink Floyd, czasem zaś zabrzmi Hammond, którego nie powstydziłby się żaden z trzepiących długimi piórami wirtuozów tego instrumentu z przełomu lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. I nie znaczy to wcale, że jest to płyta rockowa, choć trudno byłoby ją umieścić i w jazzowej działce. Sporo miejsca zajmują fragmenty w lekko frisellowskim klimacie - gitara nabiera tych samych country’owych smaczków. Najważniejszą zaletą jest lekkość „Dig It To The End”. Kompozycje są mocno zróżnicowane, zarówno pod względem stylistycznym jak i dynamicznym, udało się jednak utrzymać ten sam klimat. Obojętnie, czy Tonbruket zabiera nas w easylisteningową przestrzeń podobną do tego, co znamy z twórczości Combustible Edison, czy też buduje aranżację, która mogłaby spokojnie stanowić akompaniament dla wokalu Waitsa i - co najlepsze - bez względu na to, czy przejścia między stylami są płynne, czy też drastyczne, nie ma efektu nachalności czy chaotyczności – wręcz przeciwnie: wyraźnie słychać dobitne i pewne siebie realizowanie dobrze przemyślanej i z detalami rozpisanej kompozycji.
Na płytę natrafiłem przeglądając dyskografię nowego bębniarza współpracującego z Fire! Matsa Gustafssona – Andreasa Werliina. Nie tylko on jest jednak ozdobą tej płyty (właściwie to jest on nawet mniej wyróżniającym się, aczkolwiek bardzo rzetelnie wypełniającym swoją funkcję, ogniwem). Za jej wyjątkową elastyczność stylistyczną odpowiadają głównie gitarzysta Johan Lindström i klawiszowiec Martin Hederos, z łatwością zmieniający zarówno brzmienia instrumentów, jak i charakter swoich solówek. Lider zespołu, Dan Berglund, swoje walory instrumentalne objawia głównie w bardziej wyciszonych fragmentach, gdzie pozwala sobie na więcej indywidualizmu. Większą część czasu zajmuje mu jednak, jak na „rockmana” przystało, budowanie z Werliinem stabilnej, silnej, rytmicznej podstawy.

Marcin Kiciński

Nowość, wznowienie i free download wytwórni Bruce's Fingers

2012-01-26T01:05:00.000-08:00

Ethnocentric by Vincent Mondy Quartet Two Steps To Easier Breathing by Persuasion A Laid Back Leisure Spots by Hession / Wharf / Fell

Pominięta przeze mnie nowość wytwórni Engine!

2012-01-26T00:51:00.001-08:00

&amp;lt;a href="http://triocaveatjoshsintonsplit.bandcamp.com/album/introspective-athletics-pine-barren"&amp;gt;Introspective Athletics &amp;amp;amp; Pine Barren by Trio Caveat &amp;amp;amp; Josh Sinton&amp;lt;/a&amp;gt;

Premiera nowej polskiej niezależnej wytwórnii - Export Label

2012-01-26T00:42:00.001-08:00

&amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;lt;a href="http://exportlabel.bandcamp.com/album/international-post-war-chill"&amp;amp;amp;amp;amp;gt;International Post-War Chill by Cuefx&amp;amp;amp;amp;amp;lt;/a&amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;gt;

LEO RECORDS - NOWOŚCI

2012-01-24T05:23:00.000-08:00

http://www.leorecords.com/

BASS X 3
TRANSATLANTIC
Gebhard Ullmann – bcla, bass flute
Chris Dahlgren – b, objects
Clayton Thomas – b, objects

ANDREA BUFFA / CARLO ACTIS DATO / FIORENZO BODRATO / DARIO MAZZUCCO
30 YEARS ISLAND
Andrea Buffa – as, ts, bcla
Carlo Actis Dato – ts, bs, bcla
Fiorenzo Bodrato – b, cello
Dario Mazzucco - dr

FRANCOIS CARRIER / MICHEL LAMBERT / ALEXEY LAPIN
IN MOTION
Francois Carrier - as
Michel Lambert - dr
Alexey Lapin - p

THE CLARINET TRIO
4
Gebhard Ullmann - bcla
Jurgen Kupke - cla
Michael Thieke – acla, cla

IVO PERELMAN / JOE MORRIS / GERALD CLEAVER
FAMILY TIES
Ivo Perelman – ts, kazoo, mouthpiece
Joe Morris - b
Gerald Cleaver – dr

ANTO PETT / BART VAN ROSMALEN
PLAYWORK
Anto Pett – p, prepared piano
Bart van Rosmalen - cello

SWEDISH MOBILIA
KNIFE, FORK AND SPOON
Andrea Bolzoni – g + live electronics
Dario Miranda – b + live electronics
Daniele Frati – dr, perc

MATTHIAS ZIEGLER
LA RUSNA; MUSIC FOR FLUTES
Matthias Ziegler – afl, bfl, contrabass fl

Maarten Altena "Cities & Streets", HatArt, 1991 - czyli bardziej pretekst niż recenzja

2012-01-18T07:54:00.000-08:00

Michael Moore - as, cla, bcla
Michael Vatcher - perc
Michiel Scheen - p
Peter Van Bergen - ts, bcla
Wolter Wierbos - tb
Marc Charig - tp, alto horn
Christel Postma - viol
Maarten Altena - b

Wytwórnia: HatArt
Rok wydania: 1991

Wydaje mi się, że każdy dysponuje raptem kilkoma, góra kilkunastoma płytami, które realnie wywróciły jego muzyczny światopogląd. W moim przypadku jedną z nich jest właśnie „Cities & Streets” holenderskiego kontrabasisty, choć dla mnie głównie kompozytora – Maartena Alteny. Prawdopodobnie postać ta częściej jest kojarzona jako instrumentalista – improwizator ze względu na to, że był filarem powstawania sceny freeimprov, zasilając tak szlachetne i ważne projekty, jak ICP Orchestra, Willem Breuker Kollektief czy baileyowskie Company, dla mnie jednak na zawsze pozostanie osobą, która zbudowała wzór swego rodzaju współczesnego trzeciego nurtu, strukturalnej improwizacji czy modern composition i ani Braxton, ani nawet Barry Guy go z tego podium zrzucić nie może. Kluczem jest chyba balans między realną kompozycją (piszę realną, aby zbudować opozycję wobec wszelkiego rodzaju przejawów nowatorskiej kompozycji, w postaci interpretowanych układów graficznych itp.) a swobodą zaangażowanych muzyków. Pod bacznym okiem Alteny, a raczej pod wpływem rzetelnej partytury, mogą oni prezentować swoją indywidualność w bardzo, ale to bardzo ograniczonym zakresie. Nie znaczy to jednak, że ogranicza się ich inwencję, raczej wystawia się ją na próbę, wskazując pewne doprecyzowane kanały, którymi może się ona poruszać. Altena autorytarnie ogarnia wszystkie te kanały, budując w ten sposób doskonały system powiązań zarówno melodycznych, jak i brzmieniowych – nie ma bowiem wielu płyt, na których z taką świadomością angażuje się zaawansowaną sonorystykę.
Tu rządzi kompozycja i przyznam szczerze, że zawsze gdy wracam do tej płyty, zastanawiam się nad opozycją intencja – intuicja, w której - mam wrażenie - od ostatniej dekady prym wiedzie raczej ta druga. Dziwne jest to tym bardziej, że przecież wolnościową rewoltę, której pochodną jest ruch wolnej improwizacji, powinniśmy uznać za zakończoną. Żyjemy w czasach skrajnie intelektualnych, dlaczego zatem w muzyce zaangażowanej tak często intencja, przejawiająca się w „realnej kompozycji”, jest traktowana marginalnie? Dlaczego muzycy, zazwyczaj wykształceni systemowo – a zatem w oparciu o background wszelkich zdobyczy kompozycyjnych, w finale uciekają od zdobytych doświadczeń i unikają pola niejako im przypisanego?
Oczywiście nie jest to odejście kompletne. Na scenie holenderskiej istnieją postaci regularnie wracające do swojej tradycji, płyty Michiela Braama już dwukrotnie starałem się na Impropozycji zasugerować. Predella Group Vandermarka też udanie zmaga się z tą materią. Nawet na naszym rodzimym podwórku pojawiła się ostatnio próba przypomnienia colemanowskiej koncepcji z „Chappaqua Suite”: na płycie Piotra Damasiewicza „Hadrony”, o której w dość wyczerpujący sposób pisze Adam Domagała na swoim blogu. Nie zmienia to faktu, że jest to koncepcja, po którą w środowisku tak zwanego współczesnego, kreatywnego jazzu, sięga się bardzo rzadko.
A szkoda, bo prawdę mówiąc, o ile coraz częściej odczuwam przesyt bezgraniczną instrumentalną wolnością, która sprowadza się do kolejnych zestawień jednego pana z drugim panem – nierzadko po raz pierwszy, a mimo to przewidywalnych, tak w świecie modern composition o jazzowej proweniencji jest wielka dziura, którą można ciągle wypełniać.

Marcin Kiciński

Aram Shelton Arrive (Jason Roebke, Jason Adasiewicz, Tim Daisy) "There Was..." Clean Feed, 2011

2012-01-17T13:53:00.000-08:00

Aram Shelton - as
Jason Roebke - b
Jason Adasiewicz - vib
Tim Daisy - dr

Wytwórnia: Clean Feed
Rok wydania: 2011

Długo zbierałem się do napisania o tej płycie, mimo że jest ona jednym z nielicznych tegorocznych wydawnictw, do którego wracam regularnie i z niesłabnącym zachwytem. Shelton zwrócił moją uwagę swoim unikalnym, bardzo lirycznym językiem już w trio Dragons 1976. O ile jednak tamten zespół miał lekko „garażowy” charakter, tak kwartet Arrive tchnie dojrzałością i dopracowanym brzmieniem. Wyraźnie słychać także, że muzyk ten rozwinął się kompozycyjnie. Prostota i melodyjność tematów, uzupełniona nienachalnymi zwrotami dynamiki, pozostawia dużo miejsca dla swobodnej wypowiedzi zarówno samego lidera, jak i pozostałych członków zespołu. Nie ma tu żadnych napięć, raczej skupiona współpraca, która udaje się zazwyczaj, gdy zebraną grupkę osób cechuje podobna, w tym wypadku dość złożona osobowość. Przeważa liryczna zaduma, która chwilami przeradza się w lekko freejazzowe partie. Moją uwagę zwraca wibrafonista Jason Adasiewicz, który ze swojego - do niedawna uważanego przeze mnie za bezduszny (do czasu zanurzenia się w cudowny świat Bobby Hutchersona czy Walta Dickersona) - instrumentu potrafi z odpowiednią delikatnością wydobyć partie, decydujące w głównej mierze o onirycznym charakterze większości kompozycji, spośród których wyróżnia sie utwór „Frosted” - zachwycająca ballada, łącząca cudowne wybrzmiewanie instrumentów z lekką, melancholijną melodią.
Na „There Was…” doskonale pracuje sekcja. Pamiętam swój zachwyt nad Timem Daisy, gdy wraz ze swoim pojawieniem się w szeregach Vandermark 5 wniósł sporo brzmieniowej lekkości i inwencji. Od tego czasu pojawiło się wiele płyt z jego udziałem, płyt lepszych i gorszych, i po czasie zacząłem odnosić wrażenie, że powoli bębniarz ten popada w słyszalną, niestety, rutynę. Wyjątkiem była jego współpraca Sheltonem i tym razem również nie zawodzi. Już dawno nie słyszałem go w takiej formie, mimo że porusza się tu w bardzo stonowanych rejestrach. Jason Roebke może niczym nie zaskakuje, ale jest to też muzyk, którego najmniej znam. Na pewno jednak dobrze się wkomponowuje w obraną stylistykę i uzupełnia zespół dość oszczędnym, lecz bardzo trafionym basem.
„There Was…” jest płytą szczególną - mimo że w kilku miejscach wyraźnie nawiązuje do klasycznych rozwiązań, to robi to w sposób intelektualnie i emocjonalnie koherentny z teraźniejszością. Wyraźnie słyszalny sentyment nie wyraża tęsknoty za czymś konkretnym, przez co bardziej stanowi deklarację własnego umiejscowienia we współczesności, opartego na zrozumianym i zaakceptowanym niedopasowaniu.

Marcin Kiciński
P.S. Warto zwrócić uwagę na pozostałe tegoroczne płyty Sheltona i z jego udziałem– duet z Kjellem Nordesonem „Incline” (Singlespeed Music), a także album „gwiazdorskiego” kwartetu Darrena Johnstona „Cylinder”, nagrany dla Clean Feedu.

Na Alexa Warda warto zwrócić uwagę!

2012-01-10T01:50:00.000-08:00

&amp;lt;a href="http://alexward.bandcamp.com/album/the-verbing"&amp;gt;The Verbing by Dead Days Beyond Help&amp;lt;/a&amp;gt;

Bruno Tocanne "4 new Dreams" - posłuchajmy!

2012-01-06T15:14:00.000-08:00

Bruno Tocanne by Tocanne, Blaser, Bates, Gaudillat

Intensywność w jazzie, czyli dlaczego ja nie wierzę.

2012-01-06T05:35:00.000-08:00

Wbrew liczbie komentarzy pod poniższą recenzją najnowszej Hery, tekst nie pozostał bez echa. Osoba, z której zdaniem się liczę, dała mi do zrozumienia, że po pierwsze pisanie recenzji głównie w odpowiedzi na czyjś nadmierny poklask jest niepotrzebne, a po drugie - że snucie domysłów na temat świadomości lub nieświadomości muzycznej autorów płyty oraz stopnia inspiracji i fascynacji twórczością innych jest także nie na miejscu, ponieważ w przypadku błędu wychodzi się po prostu na idiotę.
Czytaj więcej »

Hera „Where My Complete Beloved Is”, Multikulti, 2011

2012-01-02T00:15:00.000-08:00

Wacław Zimpel: cla, bcla, harmonium, tarogato
Paweł Postaremczak: ss, ts, piano
Ksawery Wójciński: double bass
Paweł Szpura: dr, perc
+ Maniucha Bikont: voice, Sara: tampura

Wytwórnia: Multikulti
Rok wydania: 2011

Jak wiecie, rzadko piszę negatywne recenzje, a już najrzadziej znajduję czas dla płyt trzygwiazdkowych. Niestety, gdy jestem świadkiem zbiorowej euforii dotyczącej określonego albumu, którego nie cenię za wysoko, zazwyczaj pojawia się we mnie obsesyjna potrzeba wyrażenia własnej opinii, wprowadzającej stosowną korektę. Jakby coś mi kazało krzyknąć „ej, opamiętajcie się ludzie!”. Jest to oczywiście idiotyczne do kwadratu i mogłoby spokojnie być potraktowane jako kompulsja pt. „musi gnojek wsadzić kij w mrowisko”, pytanie tylko, czy ja mam jakiś kij i gdzie do cholery jest to mrowisko?
Czytaj więcej »

Ehran Elisha & Roy Campbell "Watching Cartoons With Eddie", Outnow Recordings, 2011

2012-01-01T04:22:00.000-08:00

Ehran Elisha - dr
Roy Campbell - tp

Wytwórnia: Outnow Recordings
Rok wydania: 2011

Duet perkusisty z trębaczem to w szeroko rozumianej muzyce jazzowej zjawisko znane od wielu dekad. Przeważnie są to projekty o charakterze nowatorskim, eksperymenty mniej lub bardziej udane, improwizacje niejednokrotnie doprowadzone do granic komunikatywności, próby wprowadzenia innowacji brzmieniowych, zabawa z formą i tym podobne. Rzadko zdarza się, aby w tak skromnym składzie, w sposób tak bezpośredni, muzycy nawiązywali do tradycji. W „Watching Cartoons With Eddzie” zabieg ten dokonany został bez wątpienia celowo – mamy tu do czynienia z czymś w rodzaju „ku pamięci”, przede wszystkim ku pamięci Edwarda Blackwella i Donalda Cherrego (jednoznaczne skojarzenie z „Mu” tychże autorów samo się narzuca). Początek tytułowej kompozycji spokojnie mógłby znaleźć się na którejś z płyt The Ornette Coleman Quartet z lat sześćdziesiątych. Ehran fantastycznie wchodzi w rytmikę i styl blackwelowski, a Roy - z właściwą sobie pomysłowością -dowcipem oraz inwencją buduje kunsztowną melodykę wykrojoną iście z Cherrego. Nie oznacza to jednak, aby muzycy zatracali własną osobowość twórczą, wręcz przeciwnie: Campbell pozostaje Campbellem, a Elisha brzmi jak Elisha, wszak umiejętność świadomego korzystania z dorobku dawnych mistrzów niejednokrotnie znamionuje możliwość pojawienia się nowych jakości. Kolejnym „in memory” na tej płycie jest najdłuższa, trwająca przeszło siedemnaście minut kompozycja Campbella, która tak w stylistyce, jak i bezpośrednio w tytule ( brzmi on: For BD ) nawiązuje do postaci wybitnego, nieodżałowanego trębacza Billa Dixona. Subtelna i pełna liryzmu kompozycja, w której perkusista świetnie buduje delikatne tła dźwiękowe, wyraźnie odchodząc od stylistyki Blackwella w kierunku wyważonego stylu Maxa Roach'a. Campbell jest wspaniały: liryczny i chropawy, delikatny i precyzyjny, czuć w tym numerze wielkie skupienie i wdzięczność. W ogóle cała płyta przesycona jest atmosferą refleksyjności i zadumy, szczególnie dwa ostatnie numery: przedostatni, gdzie Roy sięga po flet i komentarz staje się zbędny... oraz October - pełna nostalgii modlitwa. Nie oznacza to jednak, iż przygniecie nas nadmiar patosu – tutaj w ogóle nie ma patosu, nadęcia czy pretensjonalności, jest za to wiele dowcipu, lekkości i poezji. Są jeszcze na tej płycie co najmniej dwa „ku pamięci”: podwójna kompozycja Elisha, poświęcona niejakiej Maxine Greene oraz wspólna kompozycja dedykowana Dizzy Gillespiemu i Maxowi Roach, utrzymana oczywiście w stylistyce be-bopu. Kapitalna płyta. Słuchać, słuchać i jeszcze raz słuchać!

Andrzej Podgórski

Levity (Jacek Kita, Piotr Domagalski, Jerzy Rogiewicz) "Afternoon Delights", Lado ABC, 2011

2011-12-22T00:32:00.000-08:00

Jacek Kita - klawisze
Piotr Domagalski - basy
Jerzy Rogiewicz - perkusje

Wytwórnia: Lado ABC
Rok wydania: 2011

Postrock podobno nie żyje. Przyjemnie jest mi donieść, że niezwykła reanimacja tego gatunku, w jakże ujazzowionej formie, ma miejsce właśnie u nas, w Polsce. Sprawcą tego ożywienia jest zespół Levity, który serwując nam płytę „Afternoon Delights”, uwolnił mnie od dalszego głowienia się nad typem na polską płytę roku 2011.
Czytaj więcej »

Yoni Kretzmer, Nitai Levi, Shai Ran, Haim Peskoff "Overlook", Outnow Recordings, 2011

2011-12-19T13:38:00.000-08:00

Yoni Kretzmer – Tenor Sax
Nitai Levi – Bass Clarinet
Shai Ran – Double Bass
Haim Peskoff – Drums

Wytwórnia: OutNow Recordings
Rok wydania: 2011

Gdyby nie to, że nie słyszymy na tej płycie właściwie niczego nowego, to byłaby to płyta idealna. Jedyne, czego na pewno nie znamy, to nazwiska izraelskich muzyków grających w tym kwartecie. Cóż jednak z tego, że skojarzenia z utworami AALY Trio czy innych Skandynawów lub Adama Lane’a są tu dość oczywiste, jeśli zaangażowanie i intensywność gry Yoni Kretzmera i jego kolegów momentami przerasta to, co zaoferowali ich mentorzy?
Czytaj więcej »

Volume (Mikołaj Trzaska / Johannes Bauer / Peter Friis Nielsen / Peter Ole Jorgensen) "Tungt Vand", Ninth Wolrd, 2011

2011-12-17T12:49:00.000-08:00

Mikołaj Trzaska - as, bcla
Johannes Bauer - tb
Peter Friis Nielsen - b
Peter Ole Jorgensen - dr

Wytwórnia: Ninth World
Rok wydania: 2011

Na tym blogu nie znajdziecie za wiele ciepłych słów odnoszących się do Mikołaja Trzaski. Nadeszła pora na zadośćuczynienie!
Czytaj więcej »

Jason Roebke "In The Interval" - do posłuchania

2011-12-12T22:27:00.000-08:00

In the Interval by Jason Roebke

OUTNOW RECORDINGS - PREMIERY

2011-12-12T13:22:00.000-08:00

OUTNOW RECORDINGS

http://outnowrecordings.com/

	IDO BUKELMAN CRACKED SONG Ido Bukelman – electric & acoustic Guitars Yuval Mesner – Cello Assaf Hakimi - double bass Udi Shlomo – percussion 01 - Ido Bukelman Quartet (w\ Yuval Mesner) - City Tail (OutNow Recordings Sampler #1) by outnowrecordings
	EHRAN ELISHA/HAROLD RUBIN/HAIM ELISHA EAST OF JAFFA Ehran Elisha - dr Harold Rubin - cla Haim Elisha - p 08 - Ehran Elisha, Harold Rubin & Haim Elisha - The Father, The Son and the Harold Rubin (OutNow Recordings Sampler #1) by outnowrecordings
	EFT Ido Bukelman – Electric Guitar, Acoustic Guitar Ofer Bymel – Drums Daniel Davidovsky – Electronics
	IDO BUKELMAN SOLO Ido Bukelman - g 04 - Ido Bukelman Solo - Just Hold On (OutNow Recordings Sampler #1) by outnowrecordings
	EHRAN ELISHA/ROY CAMPBELL WATCHING CARTOONS WITH EDDIE Ehran Elisha - dr Roy Campbell - tp 07 - Ehran Elisha & Roy Campbell - Watching Cartoons with Eddie (OutNow Recordings Sampler #1) by outnowrecordings
	YONI KRETZMER OVERLOOK Yoni Kretzmer – Tenor Sax Nitai Levi – Bass Clarinet Shai Ran – Double Bass Haim Peskoff – Drums 05 - Yoni Kretzmer Quartet - Your Look (OutNow Recordings Sampler #1) by outnowrecordings

Axel Dörner solo oraz Peeping Tom, czyli relacja z drugiej edycji Art Of Improvisation Meeting, Wrocław, 26.11.2011

2011-11-29T10:24:00.001-08:00

Druga edycja wrocławskiego Art Of Improvisation przyniosła nie lada wyzwanie. Nazwisko zaproszonej gwiazdy - Axela Dörnera wywołuje natychmiastowe skojarzenie z hasłem „redukcjonizm”, które brzmi groźnie zapewne nie tylko dla mnie. I chociaż tylko szczątkowo znam twórczość tego trębacza, a zawsze brakowało mi werwy, by poszukać teoretycznej podpory dla jego muzyki, wiedziałem, czego się spodziewać – sonorystyki na najwyższym poziomie; była to wystarczająca motywacja do pójścia na jego solowy koncert.
Czytaj więcej »

Great Waitress "Lucid", Split Records, 2011

2011-11-27T02:38:00.001-08:00

Magda Mayas - p
Monika Brooks - accordion
Laura Altman - cla

Wytwórnia: Split Records
Rok wydania: 2011

Dla kogoś, kto z tego rodzaju eksperymentami muzycznymi niewiele lub też zgoła wcale nie miał do czynienia, materiał dźwiękowy zawarty na tej płycie niechybnie kojarzyć się będzie z czterdziestoośmiominutową rejestracją tego, co „wydarzyło się w warsztacie lutniczym”. W warsztacie lutniczym trzy panie „naprawiają” trzy instrumenty: fortepian, akordeon oraz klarnet. Pierwsza z nich, Magda Mayas ( rocznik 1979 ), to najprawdopodobniej najbardziej znana w tej części Europy postać z tego składu – odpowiada za „ reperację” fortepianu. Studiowała jazz i improwizację na Universitat der Kunste w Berlinie, gdzie też wciąż mieszka. W swojej niedługiej karierze może pochwalić się współpracą z takimi tuzami muzyki współczesnej, jak Johannes Bauer, John Butcher, Peter Evans, Axel Dörner, Christoph Kurtzmann, Frank Gratkowski etc., etc. Dwie kolejne panie to Monika Brooks (odpowiada za „reperację” akordeonu) i Laura Altman (skrzętnie skręca i rozkręca swój klarnecik) – obydwie pochodzą z Sydney.
Współpraca tego niezbyt często spotykanego zestawu instrumentów brzmi zaskakująco spójnie. Mamy tutaj do czynienia z niekonwencjonalnym sposobem wydobywania dźwięku z instrumentów, pracują nie tylko klawisze, młoteczki, struny itp., ale i obudowy, które traktowane są jako integralna część instrumentu. Ponadto panie wzbogacają brzmienie o różnego rodzaju dodatki (na przykład drewniane lub tekturowe skrzynki we wnętrzu fortepianu), co pozwala nie tylko na rozszerzenie pola dźwiękowego, ale i na możliwość snucia opowieści muzycznych na wielu płaszczyznach jednocześnie. Struktury muzyczne nakładają się na siebie, tworząc już to efekt stapiania się dźwięku, już to – jeśli można tak powiedzieć – niemalże tektonicznego ścierania się krawędzi dźwięku, co nadaje całości specyficzną, chropawą atmosferę, zbudowaną z sonorystycznego kolażu. Zapewne nie jest to propozycja dla wszystkich, aczkolwiek serdecznie polecam.

Andrzej Podgórski

ART OF IMPROVISATION MEETING II

2011-11-17T11:01:00.000-08:00

ART OF IMPROVISATIONmeeting

druga edycja

________________________________________

w programie:
Axel Dörner solo

kwartet PEEPING TOM wprojekcie Boperation

25 listopada, o godz. 20.00 w Centrum Kultury AGORA odbędzie sięjednodniowy meeting z cyklu ART OF IMPROVISATION.

Listopadowy AOI jest kontynuacjąmiędzynarodowego projektu poświęconego sztuce improwizacji, któregopomysłodawcą jest muzyk Dawid Frydryk. Pierwsza edycja miała miejsce wczerwcu 2011 r., z udziałem m.in.prawdziwych mistrzów europejskiego free jazzu - Schlippenbach Trio.

Jesienna odsłona (AOI) to preludium do letniegofestiwalu, który - oprócz projektów stricte muzycznych - wypełniąinterdyscyplinarne działania oparte o improwizację.
Idea, która przyświeca AOI to myśl Billa Dixona – jednego z pionierówfree jazzu: "Jeżeli nie ma w muzyce rozwoju emocjonalnego, nie makreatywności, nic nas w niej nie porywa. Wydaje mi się, iż w obecnych czasach powinno być dobitnie powiedziane, że powielanie jest tylkopowielaniem, a najlepsza nawet kopia pozostaje tylko kopią (...)".

Wlistopadzie, na jedynym koncercie w Polsce, w niepowtarzalną podróż doświata improwizowanych dźwięków wprowadzi nasbarwny francusko-niemiecko-szwedzki kwartet PEEPING TOM w składzie:

Axel Dörner / trąbka,
Pierre-Antoine Badaroux / saksofon,
Joel Grip / kontrabas,
Antonin Gerbal / perkusja.

Zespół czerpie inspiracjęz energetycznego bebopu. Ich koncerty to energia w najczystszej postaci. Grajądynamicznie i innowacyjnie. Bawiąc się dźwiękami udowadniają, że jazz jestwciąż żywą kreacją.

Swoją muzyką obdarzająludzi w miejscach, w których ten rodzaj ekspresji jest rzadkością – grali m.in. w zapomnianym kościele w Pirenejachczy też w igloo w północnej Szwecji. Ich świeże, kreatywne oraz spontanicznepodejście do muzyki zaowocowało współpracą z wybitnymi artystami, m.in. Evanem Parkerem, Alanem Silvą,Davidem Stackenäsem oraz Svenem-Ake Johanssonem.

Poza koncertem kwartetu PEEPING TOM, wieczór uświetni występ sologwiazdy berlińskiej sceny free improv – Axela Dörnera –niemieckiego trębacza i kompozytora, wirtuoza i innowatora, znanego ze swoichfenomenalnych występów na żywo. Dörner to wszechstronny muzykświatowego formatu. Jego szerokie spektrum działań muzycznych oscyluje zarównowokół bebopu, free jazzu, free improv, jak i muzyki elektronicznej,przybierając nawet formę performance.

Wykształcił nowatorski,wyjątkowy sposób gry na trąbce. W późnych latach 90., podobnie jak RaduMalfatti, John Butcher oraz Franz Hautzinger, rozwinął odmienny“język” swojego instrumentu, skupiając się na brzmieniu własnegooddechu.
Jest laureatem prestiżowej nagrody jazzowej SWR-Jazzpreis, inicjatorem iczłonkiem wielu znaczących międzynarodowych projektów muzycznych.
Współpracuje z wieloma wybitnymi artystami, m.in. z Chicago (Ken Vandermark, Fred Lonberg-Holm,Michael Zerang), Tokio (Otomo Yoshihide, Sashiko M, Nakamura Toshimaru) Sidney(Jim Denley), Berlina (Sven-Ake Johansson, Alexander von Schlippenbach).

PEEPING TOM
Muzycy Peeping Tom, wykorzystując utwory bebopowe rozdzierają jazz dojego szkieletu, ostatecznie uzyskując nową jakość w postaci free bopu.
Projekt Boperation jest ukłonem w stronę twórczości bebopowychpianistów. Dlaczego pianistów? Głównie ze względu na skomplikowane struktury wich kompozycjach: harmonię, melodię, a także na rolę sekcji rytmicznej.

Ideą Peeping Tomjest przywrócenie tych nieco zapomnianych „skarbów” do życia poprzez ichponowne opracowanie, a co więcej – jak mówią muzycy - wysłanie wabstrakcyjną podróż. Ciekawostką jest to, że w składzie zespołu nie ma pianisty,co już na wstępie wymaga od muzyków poszukiwania nowego obszaru wyobraźni, aby„ubrać” ten rzadki bebop w nową, wyjątkową strukturę.
Muzycy Peeping Tom są członkami rozwijającej się francusko-szwedzko-niemieckiejspołeczności twórczych artystów zwanej Umlaut - wytwórni, organizatorajak i propagatora żywej muzyki.
http://umlautrecords.com/group/peepingtom
http://www.umlautrecords.com/

Antonin Gerbal / perkusja/ FR
Absolwent Konserwatorium Paryskiego (jazz i muzyka improwizowana). Aktywnyperkusista paryskiej sceny twórczej. Zespoły Peeping Tom i R.mutt uczyniły gojednym z najbardziej obiecujących młodych francuskich perkusistów. Jegotwórczość muzyczna oraz pogłębiana wiedza filozoficzna uzupełniając sięnawzajem tworzą spójną całość. Jeden z sześciu najważniejszych członkówstowarzyszenia artystycznego Umlaut.

http://www.umlautrecords.com/person/antoningerbal

Pierre-AntoineBadaroux / saksofon altowy / FR
Saksofonista, producent działający głównie w Paryżu. Od roku 2006 działarównież jako niezależny kompozytor. Założyciel Lunar Caustic Records (2007)oraz (wraz z Sébastienem Beliahem) awangardowego zespołu EnsembleHodos poświęconego muzyce graficznej. Członek projektów: R.mutt, Megatonoraz Peeping Tom. Współpracował m.in.z: Evanem Parkerem, Stenem Sandellem, Sofią Jernberg oraz Davidem Stackenäsem.
http://www.umlautrecords.com/person/pierre-antoinebadaroux

JoelGrip / kontrabas / SE
Aktywnie działający kontrabasista oraz producent. Odgrywa ważną rolę na scenieeuropejskiej muzyki improwizowanej. Poprzez założenie Label Umlaut Recordsotworzył drogę rozwoju kreatywnych form wyrazu dla zespołów, kolektywówmuzycznych, promując je na rynku międzynarodowym. Od 2003 roku - jeden zgłównych organizatorów niezależnego festiwalu Hagenfestem w Dala-Floda wSzwecji. Poza koncertami z Peeping Tom, Kege Snö, Eve R. Trio, Je Suis! orazSNUS, Joel Grip wyraża się także w projektach solowych, duetach oraz w większychskładach zrzeszających improwizatorów z Europy, USA i Azji. Artysta angażujesię również w projekty łączące w sobie inne dziedziny sztuki, np. taniec,poezję, film, a także projekty społeczne – dzięki działalności worganizacji Public Health Music, Joel Grip - uzbrojony w muzykę - wzmacniarzeczywistość sprawiając, iż bezdomne głosy są słyszalne.
http://www.joelgrip.com

AxelDörner / trąbka / DE
Niemiecki artysta występujący w licznych projektach zespołowych, znany równieżze swoich fenomenalnych występów solo.
Dörner dość późno zajął się grą na trąbce. W latach 1988-1989 studiował wklasie fortepianu w Konserwatorium w Arnhem (Holandia), następnie w WyższejSzkole Muzycznej w Kolonii. W 1991 r. wybrał trąbkę jako drugi instrument.Awangardowy jazz stał się dla niego ucieczką od akademickiego podejścia domuzyki.
W Kolonii, wraz z Bruno Leichtem, stworzył projekt Streetfighters. W tym czasieuformował również swój pierwszy zespół - The Axel Dörner Quartet – razem zFrankiem Gratkowskim, Hansem Schneiderem oraz Martinem Blume, z którym jakiśczas później dołączył do międzynarodowej grupy free improv o nazwie Lines.Pierwsza sesja Dörnera została nagrana w 1993 r. z grupą Remedy – triostworzonym wraz z Sebastianem Gramßem oraz Clausem Wagnerem.
Po przeprowadzce do Berlina (1994) Dörner w całości poświęcił się tamtejszejscenie free improv. Wraz z klarnecistą basowym Rudim Mahallem założył - whołdzie Theloniousowi Monkowi - zespół o nazwie Die Enttäuschung. Doduetu dołączył znany perkusista free jazzowy Sven-Ake Johansson, z którympóźniej utworzyli projekt The Electrics. W 1995 r. Axel Dörner wziął udziałw Lawrence "Butch" Morris' Berlin Skyscraper tour, cozaowocowało występami m.in.z Chris Burn Ensemble. Artysta został także stałym współpracownikiem Alexandravon Schlippenbacha. Przez cały czas rozwijał nową technikę gry. Proces tenzostał zilustrowany na płycie Claque (1998). Był to pierwszy album Dörnera jakolidera grupy, nagrany z chicagowskimi improwizatorami: Fredem Lonberg-Holmemoraz Michaelem Zerangiem.
Axel Dörner rozwijał nadal swoje zainteresowania muzyczne także zzespołem Zeitkratzer (dwa LP) oraz z Johnem Butcherem iXavierem Charlesem, (LP The Contest of Pleasures).
Nagrany w 2001 r. pierwszy solowy album artysty – Trumpet - ukazuje, jak dalece rozwinięta została przez niego koncepcja dźwięku(postminimalizm).

Tym, co odróżnia Dörneraod wielu innych znakomitych muzyków jest fakt, że nie przekształcił swojegopodejścia do dźwięku w religię, ale dołączył je do swojego bogatego arsenałuumiejętności. Jego droga artystyczna jest głęboko zakorzeniona weksperymentach, jednocześnie silnie związana z jazzem.

Biografia za:
http://www.allmusic.com/artist/axel-drner-p186174
http://www.efi.group.shef.ac.uk/musician/mdorner.html

Linki:
http://www.youtube.com/watch?v=uhoNOdIgWm0
http://www.youtube.com/watch?v=nXDAVxFPims&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=wNMJ0D_AzOs&feature=related

Termin:25 listopada, godz.20.00
Bilety: przedsprzedaż: 15 PLN, w dniu koncertu: 20 PLN.
Sprzedaż: od 31 października: sieć TicketPro/EMPIK/MediaMarkt/Saturn/ od 14 listopada:
w Centrum Kultury AGORA

Organizator:
Centrum Kultury AGORA
ul. Serbska 5a
51-111 Wrocław
www.ckagora.pl

Koordynatorprojektu:
katarzyna.mrozek@ckagora.pl
tel. 071 325 14 83, wew.108

Kierownik artystyczny:

Dawid Frydryk

dawid.frydryk@gmail.com

To brzmi całkiem interesująco, nieprawdaż?

2011-11-17T08:00:00.001-08:00

In Animal Tongue - EVANGELISTA by Constellation Records

Mingus on Mingus - kampania Kickstarter!

2011-11-13T13:14:00.001-08:00

Tom Waits "Bad As Me", Anti, 2011

2011-11-12T09:52:00.001-08:00

Tom Waits – voc, g, p, perc, banjo, tablas, pump organ
+ m.in.
Marc Ribot - g
Gino Robair - perc, vib
Les Claypool - b (jeden utwór)

Wytwórnia: Anti
Rok wydania: 2011

W Tygodniku Kulturalnym (jeśli nie oglądacie, polecam) chwalili jak cholera. Że płyta ta jest niczym "the best of", tylko z nowymi utworami, że różności na niej bez liku, że doskonałe teksty... I słucham jej sobie, tej płyty prawie doskonałej i sobie myślę, że owszem, jest dobrze, ba, jest doskonale, rozpływam się nad doszlifowanymi do granic możliwości detalami aranżacyjnymi, słucham perfekcyjnej gitary Ribota, rozbudowanych brzmień perkusyjnych i tego pianinka i przede wszystkim tej kochanej maniery wokalnej, aż tu nagle refleksja: kurcze, ale przecież ja nic nie czuję! I się zdziwiłem i zaniepokoiłem nawet, bo w końcu Waitsa zawsze jakoś przeżywałem... Więc zastanawiam się nad tą moją - w związku z tą płytą - beznamiętnością i dochodzę do wniosku, że utwory te skrojone są jak na Waitsa przystało i Waitsowi na pewno z nimi bardzo do twarzy (może nawet bardziej niż z rolą diabła w "Parnassusie"), tyle że jednocześnie nie mogę pozbyć się wrażenia, iż Waits u Waitsa je zamówił niczym nowy garnitur, po czym Waits Waitsowi zapłacił, w nowym stroju pospacerował, do szafy odłożył i natychmiast o nim zapomniał. Mylę się?

Marcin Kiciński

Tom Waits - Bad As Me by antirecords

The Kurws "Dziura w getcie" - słucha się wybornie!

2011-11-11T08:02:00.000-08:00

Dziura w getcie (A hole in the ghetto) by Kurws

After Dinner "After Dinner", Recommended Records, 1984/1991, czyli babskie śpiewanie część 2.

2011-11-05T01:20:00.000-07:00

Haco: vocals, keyboards, tapes
+ naprawdę liczna grupa instrumentalistów

Wytwórnia: Recommended Records
Rok wydania: 1984/1991

Oto moje panaceum na oczywistość, rutynę i nudę. Co ciekawsze, mimo że specyfik ten stosuję od lat kilkunastu w regularnych odstępach czasu, zawsze odczuwam, i to z niezmniejszoną siłą, efekt jego działania, oddalający na jakiś czas widmo muzycznego sflaczenia.
Mało jest bowiem płyt przenoszących nas w świat równie wyimaginowany, którego jedyne punkty styczne z przyziemnością są w dodatku umiejscowione w tak odległym i raczej jednak obcym świecie japońskiej tradycji. Te surrealistyczne avantpiosenki, wyśpiewywane z nimfetyczną manierą przez liderkę zespołu - Haco, zaaranżowane w oparciu o bezlik nietypowych brzmień instrumentów o nieznanej proweniencji, to mikstura iście szarlatańska. Tym bardziej, że metoda jaką stosuje After Dinner na budowanie swoich kompozycji, jest zdecydowanie daleka od wszelkich europejskich czy amerykańskich standardów.
I prawdopodobnie gdybym zwiększył dawkę i na dłuższą chwilę odpłynął w to odrealnienie, strucie się byłoby pewnie niechybne. Ponieważ jednak, jak na środek halucynogenny przystało, stosuję tę płytę respektując jego siłę, od czasu do czasu mam gwarantowany odlot, a ostatnio nawet, pochwalę się, winylowy.

Marcin Kiciński

Trzy utwory z rzeczonej płyty, udostępnione przez jakiegoś dobrego człowieka:

Kidd Jordan Trio "On Fire", Engine Records, 2011 - czyli jak dobrze nie musieć recenzować ;)

2011-11-01T08:23:00.000-07:00

&amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;a href="http://kiddjordanonfire.bandcamp.com/album/on-fire"&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;On Fire by Kidd Jordan&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/a&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;gt;

Joane Hétu "Castor Et Compagnie", Curlew "A Beautiful Western Saddle", czyli damskie piosenki - część 1.

2011-10-26T12:54:00.000-07:00

Retrospektywy ciąg dalszy. Tym razem ruszam tropem płci pięknej, która swe walory wokalne i kompozycyjne z łatwością przekuwa w to, co od zawsze wzbudzało mój entuzjazm - w piosenkę awangardową. Nazwa ta jest oczywiście umowna i w sumie wymyślona ad hoc, założenie jest jednak proste - by doświadczenia zdobywane na wielu różnych polach muzyki poszukującej, wolnej i często improwizowanej, wykorzystywać podczas komponowania piosenki. Dzięki temu, dość powszechna tradycyjna formuła zwrotki i refrenu zostaje wzbogacona o różnego rodzaju detale czerpane z bardziej wymagających muzycznych światów, brzmienie starannie wyselekcjonowanych instrumentów staje się bardzo ważnym elementem budowania tła, a na dodatek zawsze pozostaje odrobina miejsca dla zademonstrowania indywidualizmu instrumentalistów. Otrzymujemy coś formalnie względnie przystępnego, a jednocześnie na tyle bogatego, żeby nie obrazić, przyzwyczajonego do komplikacji i gęstwiny dźwięków, ucha. Przyjemne z pożytecznym.
Czytaj więcej »

Volapük "Slang!", Marc Ribot "Shoe String Symphonettes", Ścianka “Białe Wakacje”, czyli kilka krotów wstecz i w bok

2011-10-23T11:16:00.000-07:00

Moje przedłużające się milczenie nie wynika wyłącznie z chronicznego braku wolnego czasu. Głównym powodem był nasilający się poziom muzycznej frustracji, któremu kilka razy już dałem wyraz, ale bez właściwych wniosków dla siebie samego. Punktem zwrotnym był wyjazd do Katowic na koncert The Edge, którego głównym, prócz towarzyskich, walorem okazało się dla mnie lane piwo Guinness, wbrew przeziębieniu z werwą przeze mnie spożywane (czego zdrowotne skutki odczuwam po dziś dzień). Po powrocie i trzeźwym podsumowaniu wydarzenia podjąłem decyzję o wyłączeniu się z ciągłego, jakże wycieńczającego, śledzenia nowości około jazzowych i zafundowaniu sobie rekonwalescencji w świecie pewniaków - płyt latami starannie selekcjonowanych i od jakiegoś czasu kurzących się na półce.
Półka jest o tyle wdzięcznym miejscem, że daje możliwość zanurzenia się także w inne, niegdyś zdecydowanie częściej penetrowane rewiry, w tym te bez przedrostka 'Impro' lub zasługujące na niego w sposób nieznaczny. Długo wahałem się, czy zabierać Was ze sobą na te wakacje, zwłaszcza że jakby nie było, jest to "Impro"pozycja. Biorąc jednak pod uwagę, że każdy słuchacz przechodzi przecież swoją indywidualną drogę, jest szansa, że część z Was pominęła te albumy lub nawet nie zdaje sobie sprawy z ich istnienia. Kto wie, może moja prywatna, lekko ucieczkowa retrospekcja, będzie dla kogoś inspirująca. Wszystkich tych, dla których Ameryki nie odkrywam, przepraszam.
Czytaj więcej »

At The Gates of Christmas

2011-10-09T13:54:00.000-07:00

W zamieszczonym ostatnio przez Jazzarium "wywiadzie" Kajetana Prochyry z Johnem Zornem (z 2010 roku) odnalazłem takie oto zdanie wypowiedziane przez Amerykanina: "A jeśli chodzi o coraz więcej liryczności w mojej muzyce... Muzyka to dla mnie życie, nie styl życia. Cały czas uczę się nowych rzeczy, więc moja muzyka pogłębia się wraz z moim doświadczeniem. Wierzę, że to co teraz robię, jest dojrzalsze, pełniejsze od tego, co tworzyłem wcześniej".
Słuchając jednej z ostatnich płyt Zorna, czyli "At The Gates of Paradise", zastanawiam się jak li(ry)czne zmiany musiały nastąpić w życiu tego kompozytora, jak subtelnie rzeczywistość musiała go doświadczyć, skoro po raz kolejny proponuje nam album, którego znaczną część moja dziewczyna określiła jako "idealną do groty solnej" i kojarzącą się z soundtrackiem do serialu "Robin z Sherwood".
Pamiętając jednak o tym, że już wkrótce ukaże się kolejna, jakże intrygująca pozycja w katalogu Tzadik Records - czyli kolędy (John Zorn "A Dreamers Christmas"), można chyba założyć, że Zorn, jako 60-letni, doświadczony Żyd, po prostu doszedł do wniosku, iż lepiej postarać się, aby jego kompozycje trafiły jako dodatek do polskiej, bożonarodzeniowej Gazety Wyborczej i rozeszły się w końcu w porządnym nakładzie, za normalne PL$, niż męczyć się z jakimiś tam wyszukanymi partyturami.
W sumie rozsądne, nic przecież bardziej nie rajcuje Polaków niż koszerna kolęda!

Marcin Kiciński

Lisa Mezzacappa & Nightshade "Cosmic Rift"; Fouth Page "Blind Horizons", Leo Records, 2011 - czyli dwie nowości, które wbrew mojej niechęci do tego co współczesne, chętnie polecę.

2011-10-05T22:48:00.000-07:00

Moja niechęć do tego, co współczesne, nie bierze się wyłącznie z tego, że coraz rzadziej jestem w stanie dosłuchać się emocji w jazzie. Równie rzadko dane mi jest zetknąć się z intencją. Z jednej strony odbieram ją jako nieczytelną w uproszczonych do granic możliwości kompozycjach, które są tylko pretekstem dla jałowych popisów solowych muzyków, z drugiej- stykam się z absolutną rezygnacją z niej w ogóle, mającą miejsce w muzyce stricte improwizowanej, która - jako zjawisko intuicyjne - stoi przecież z natury rzeczy w opozycji do intencji. Obie te formuły w mojej ocenie są zaprzeczeniem tego, co chcielibyśmy nazwać kreatywną muzyką, o ile jednak w pierwszym przypadku trudno znaleźć jakiekolwiek plusy, tak w drugim należy bronić freeimprovu jako wydarzenia o charakterze performatywnym i przede wszystkim bazującego na interakcji nie tylko wewnątrzzespołowej, lecz także na linii muzyk-słuchacz. Powodów do nagrywania i wydawania tej muzyki jednak nie znajduję. (pisałem o tym problemie w jednym z pierszych postów na tym blogu)

Jednym z bastionów kreatywnej muzyki jest Leo Records. Naturalnie, wytwórnia przede wszystkim słynie z wydawania legend świata improwizacji i niewiele jest chyba nazwisk tuzów tej sceny pominiętych przez Leo Feigina. Dla mnie jednak największą zaletą tego labelu jest dawanie szansy postaciom mniej znanym lub zupełnie nieznanym, które operując niekiedy w zupełniezaskakujących, muzycznych rewirach: od zupełnie improwizowanych, po mocno komponowane, w nietuzinkowy sposób starają się właśnie je połączyć.

Oto dwa tytuły z ostatnich dwóch wypustów, którym należy się w mojej ocenie szczególna uwaga.

Czytaj więcej »

Andrzej Przybielski / Yuriy Ovsyannikov / Nadolny Grzegorz / Daroń Grzegorz "Sesja Open", MOKB, 2011

2011-10-04T11:04:00.000-07:00

Andrzej Przybielski - tp, flg
Yuriy Ovsyannikov - as, ss
Grzegorz Nadolny - b
Grzegorz Daroń - dr

Wytwórnia: Miejski Ośrodek Kultury w Bydgoszczy
Rok wydania: 2011

Zrobiłem taki mały eksperyment i puściłem w formie zagadki tę płytę mojemu doskonale osłuchanemu koledze. Słuchał uważnie, rzucał szlachetnymi propozycjami, niestety nawet przez chwilę nie zbliżył się do polskiego podwórka. Faktycznie, to niebywałe, że formacja grająca w tak nietypowy - jak na polskie warunki - sposób przez prawie 20 lat swojej działalności doczekała się tylko jednego nagrania i to dopiero po śmierci lidera (nagranie powstało w 2005 r.). Innym zaskoczeniem jest skład osobowy, w którym zarówno Grzegorz Daroń (m.in. kompozytor muzyki do filmów i seriali), jak i Grzegorz Nadolny, gros swojej twórczej energii pożytkują obecnie na dużo bardziej komercyjnym gruncie. W formacji Przybielskiego obaj brzmią, jakby dopiero tu ukazywali swoje najprawdziwsze, najbardziej otwarte oblicze, a stopień słyszalnego zaangażowania emocjonalnego w grę świadczy o głodzie uprawiania takiej właśnie stylistyki.
"Sesja Open" prezentuje muzykę, którą śmiało umieściłbym gdzieś w katalogu Black Saintu czy Soul Note'u, między takimi tuzami jak New And Old Dreams czy, bardziej jazzowa niż plemienna, ekipa AACMowska. Z całym swoim bogactwem detalu, rezonującego wybrzmiewania kontrabasu a'la Haden i fantastycznymi dialogami saksofon - trąbka, opartymi na melodyjnych kompozycjach, połączonych z pulsującą, lekko transową sekcją rytmiczną momentami przypominają też lekko ugrzecznioną wersję AALY Trio.
Oczywistym zarzutem w obliczu powyższych porównań mogłaby być wtórność w szerszym, niż tylko polski, kontekście. Ponieważ jednak płyta w swej dynamice, komunikatywności i harmonijności jest bardzo zaraźliwa i słucha się jej na prawdę wybornie, kwestia nawiązań czy skojarzeń staje się tematem niepotrzebnym.

Marcin Kiciński

LEO RECORDS - PREMIERY

2011-10-02T11:33:00.000-07:00

http://www.leorecords.com/

	SIMON NABATOV / ERNST REIJSEGER / MATTHIAS SCHUBERT SQUARE DOWN Simon Nabatov - p Ernst Reijseger - cel Matthias Schubert - ts
	MUSICA LONTANA Vincenzo Mastropirro - fl, voc Vittorino Curci - as, voc Sakis Papadimitrio - p Agamemnon Madras - b Christos Yermenoglou - dr Georgia Sylleou - voc
	LISA MEZZACAPPA & NIGHTSHADE COSMIC RIFT Cory Wright - bcla, Bbcla John Finkbeiner - g Tim Perkins - electronics Lisa Mezzacappa - b Kjell Nordeson - vib, perc
	ARRIGO CAPPELLETTI - GIULIO MARTINO QUARTET MYSTERIOUS Arrigo Cappelletti - p Giulio Martino - ss, ts Roberto Piccolo - b Nicola Stranieri - dr
	ALEXEY KRUGLOV IDENTIFICATION Alexey Kruglov - s, p Dmitry Denisov - b Vladimir Borisov - dr
	JON CORBETT'S DANGEROUS MUSICS KONGENS GADE Jon Corbett - tp Nick Stephens - b Louis Moholo-Moholo - dr
	CAROLYN HUME & KATJA CRUZ LIGHT AND SHADE Carolyn Hume - p Katja Cruz - voc
	FOURTH PAGE BLIND HORIZONS Carolyn Hume - p Charles Beresford - g Pete Marsh - b Paul May - dr
	ANDREI KONDAKOV / ARKADY SHILKLOPER / VLADIMIR VOLKOV OUTLINE Arkady Shilkloper - French horn Andrei Kondakov - p Vladimir Volkov - b
	THE SECOND APPROACH TRIO PANDORA'S PITCHER Andrei Razin - p Igor Ivanushkin - b Tatyana Komova - voc

Od Saury do jazzu - garść przemyśleń

2011-09-18T05:27:00.000-07:00

Byłem dni temu na nowym "Flamenco, flamenco" Saury i, niestety, bardzo smutny był to seans. Głównym moim zarzutem są niezamierzone dysonanse, których rezonujący przydźwięk wyciągnął z głębin mojej świadomości brutalne i jakże pesymistyczne analogie.
Czytaj więcej »

Podsumowanie pewnego etapu...

2011-09-14T14:50:00.000-07:00

Drodzy Czytelnicy,

Pierwsze recenzje na Impropozycji miały charakter iście blogowy. Dopiero gdy zorientowałem się w zaletach blogspotowego sprzężenia z googlem i zauważyłem wysokie pozycje swoich tekstów w wyszukiwarkach internetowych, zainspirowany freejazzowym blogiem Stefa, wpadłem na pomysł stworzenia czegoś na kształt polskiego serwisu wielu autorów, który miałby wypełnić lukę po nieodżałowanym Diapazonie. Stopniowo pojawiały się chętne do współpracy osoby, w tym kilku piszących specjalnie dla Impropozycji, blogerzy, którzy zgodzili się na przedruk swoich tekstów, fotografowie koncertowi, a także serwis Screenagers, również znajdujący sens w kompilacji recenzji dotyczących wąskiej działki jazzu niszowego w jednym, niekomercyjnym zupełnie miejscu. Równocześnie podjąłem się prowadzenia działki koncertowej (codziennie aktualizowanej), a także sekcji "Nowości płytowych". Obie na skutek trudności z uzyskaniem bieżących informacji (nieprawdopodobna niemożność doproszenia się o przesyłanie mi takowych przez wydawców płyt oraz organizatorów koncertów) upadły dość szybko, ponieważ wymagały zbyt dużo czasu (dział Nowości płytowych do teraz działał na zasadzie umieszczania wyłącznie tych tytułów, których wydawca nie zignorował moich powtarzających się próśb i przysyłał mi na ten temat informacje).

Założenia dotyczące publikowanych recenzji przez pewien czas były ściśle związane z dużą liczbą wydawanych płyt i sprowadzały się do filtrowania przebogatej oferty oraz promowania tylko albumów wybitnych i bardzo dobrych z bieżącego roku. Po kilku burzliwych dyskusjach doszliśmy jednak w gronie autorów do wniosku, że zastrzeżenie to należy znieść. Nie przełożyło to się jednak na jakiś drastyczny wzrost liczby recenzji negatywnych czy rozrzut, jeśli chodzi o czas wydania.
Przez ten rok z okładem na Impropozycji pojawiło się 116 recenzji i 20 relacji koncertowych. Chciałbym w tym miejscu jeszcze raz podziękować wszystkim tym, którzy przyłożyli się do tego zacnego wyniku.

W międzyczasie powstało kilka innych blogów o podobnej konstrukcji, w tym prężnie działający Multikulti oraz nowy serwis Jazzarium, który - jako przedsiębiorstwo - ma największe szanse na profesjonalne wypełnianie funkcji jazzowego informatora w szerokim zakresie. Moja zaś sytuacja czasowa i personalna na tyle się zmienia, że jakiejkolwiek wolontarialnej misji podejmować się już nie mogę. Dlatego też Impropozycja powróci do wersji blogowej jednego autora. Rezygnuję zupełnie z prowadzenia sekcji koncertowej oraz nowości płytowych. Nie zamierzam też trzymać się już jakichkolwiek założeń. Możecie zatem spodziewać się zarówno negatywnej recenzji nowości, jak i pozytywnych impresji na temat płyty z 1965 roku, czy też czegoś na kształt felietonu.

Mam nadzieję, że mimo wszystko będziecie tu zaglądać.
Marcin Kiciński

Fred Lonberg-Holm / Piotr Mełech “Coarse Day”, Multikulti, 2011

2011-08-30T11:08:00.000-07:00

Fred Lonberg-Holm – cello, electronics
Piotr Mełech – clarinets

Wytwórnia: Multikulti
Rok wydania: 2011

„Coarse Day” to historia opowiadana przez dwa intrygujące głosy, które tworzą niezwykły duet. Tym bardziej znanym jest z pewnością wiolonczela Freda Longberg-Holma, obecna również w największych współczesnych bandach jazzowych (Vandermark 5, Chicago Tentet). Chicagowski muzyk, który szlifował warsztat pod okiem m.in. Mortona Feldmana i Pauline Oliveros, swą popularność zawdzięcza szerokiemu wachlarzowi brzmień, które wydobywa z instrumentu, dodatkowo modyfikując je elektronicznie. Tworzy w ten sposób oryginalne dźwięki, często bliskie laptopowym preparacjom, znacznie poszerzające spektrum możliwości zespołów, w których występuje. Na „Coarse Day” tak produkowane efekty specjalne schowane są raczej w tle, robiąc miejsce dla melodii, które prowadzi głównie grający na klarnecie Piotr Mełech, były członek Yazzbot Mazut.
Czytaj więcej »

Michiel Braam / Wilbert De Joode / Michael Vatcher + Ferenc Kovacs / Miklos Lukacs "Quintet", BMC, 2010

2011-08-29T12:24:00.000-07:00

Michiel Braam - p
Wilbert De Joode - b
Michael Vatcher - dr
Ferenc Kovacs - viol, tp
Miklos Lukacs - cimbalom

Wytwórnia: Budapest Music Center
Rok wydania: 2010

W podsumowaniu roku 2010 zamieściłem w swoim top10 płytę BraamDeJoodeVatcher "Quartet". Nie znałem wtedy jeszcze albumu "Quintet", i to chyba dobrze, bo dzięki temu nie musiałem wybierać. A wybór mógłby być trudny.
Czytaj więcej »

Andrea Belfi / David Grubbs / Stefano Pilia "Onrushing Cloud", Blue Chopsticks, 2010

2011-08-23T11:33:00.000-07:00

Andrea Belfi - dr, perc, electronics
David Grubbs - g, p, voice
Stefano Pilia - g

Wydawnictwo: Blue Chopsticks / Drag City
Rok wydania: 2010

Czy mogę oceniać płytę z dziedziny, na której de facto się nie znam? Chyba nie. Ale czy mogę ją polecać? Zależy komu. Ryzykuję dużo, bo przecież zawsze to, co zasugeruję, może być tak naprawdę zjadaniem własnego ogona, powtórką z rozrywki, upadkiem po sukcesie lub innym pejoratywnym zjawiskiem. Dlatego nie kieruję tych słów do znawców twórczości Davida Grubbsa czy Jima O'Rourke. Tę płytę dedykuję tym wszystkim, którzy potrzebują od czasu do czasu odskoczni od swoich regularnych muzycznych eksploracji, a powyższe dwa nazwiska to dla nich czarna magia.

Czytaj więcej »

AYLER RECORDS - PREMIERY

2011-08-21T07:38:00.000-07:00

http://www.ayler.com

	BENJAMIN DUBOC PRIMARE CANTUS Benjamin Duboc - b, voice, field recording Jean-Luc Petit - bs, ts (Disc 2, 1-3) Didier Lasserre - snare drum, cymbal (Disc 2, 4-6) Sylvain Guérineau - ts(Disc 2, 7-10) Pascal Battus - guitar pickup (Disc 3, 1) Sophie Agnel - piano (Disc 3, 3) Christian Pruvost - tp (Disc 3, 3) http://ayler.com/audio/aylcd098-01.mp3 http://ayler.com/audio/aylcd099-01.mp3 http://ayler.com/audio/aylcd099-02.mp3 http://ayler.com/audio/aylcd099-05.mp3 http://ayler.com/audio/aylcd099-06.mp3 http://ayler.com/audio/aylcd099-08.mp3 http://ayler.com/audio/aylcd099-09.mp3 http://ayler.com/audio/aylcd100-01.mp3
	SZILÁRD MEZEI WIND QUARTET INNEN Szilárd Mezei, viola Bogdan Rankovic, as, bcl, cl Branislav Aksin, trb Kornél Pápista, tuba http://ayler.com/audio/aylcd122-01.mp3 http://ayler.com/audio/aylcd122-03.mp3 http://ayler.com/audio/aylcd122-07.mp3
	DAUNIK LAZRO SOME OTHER ZONGS Daunik Lazro, baritone sax http://ayler.com/audio/aylcd123-01.mp3 http://ayler.com/audio/aylcd123-05.mp3

Avram Fefer / Eric Revis / Chad Taylor "Eliyahu", Not Two, 2011

2011-08-20T10:40:00.000-07:00

Avram Fefer - Alto, Tenor Saxes
Eric Revis - Bass
Chad Taylor - Drums

Wytwórnia: Not Two
Rok wydania: 2011

Czasem piękno potrafi być niepozorne. Skryte za fasadą „zwyczajności”, tylko delikatnie prześwituje niczym słońce zza burzowych chmur. I ten nikły blask w zupełności wystarczy, aby dać się olśnić. Na mnie tak właśnie zadziałała nowa płyta tria amerykańskiego saksofonisty Avrama Fefera, zatytułowana „Eliyahu”. To drugie wydawnictwo grupy, której składu dopełniają basista Eric Revis i perkusista Chad Taylor.
Czytaj więcej »

SPLIT RECORDS - PREMIERA

2011-08-18T12:37:00.000-07:00

http://splitrec.com/

LUCID

GREAT WAITRESS

Magda Mayas - piano

Monika Brooks - accordion

Laura Altman - clarinet

NASIONO RECORDS - PREMIERA

2011-08-16T10:34:00.000-07:00

http://nasiono.net/

IREK WOJTCZAK
DIRECT MEMORY ACCESS
Irek Wojtczak - saksofon tenorowy, saksofon sopranowy, klarnet basowy
Tomek Ziętek - trąbka, elektronika
Piotr Mania - fortepian, piano
Adam Żuchowski - kontrabas
Kuba Staruszkiewicz - perkusja

Archie Shepp / Napoleon Maddox / Oliver Lake / Joe Fonda / Cochemea Gastelum / Hamid Drake "Phat Jam in Milano", Dawn Of Freedom, 2009

2011-08-15T09:13:00.000-07:00

Archie Shepp - ts
Napoleon Maddox - rap, beatbox
Oliver Lake - as
Joe Fonda - b
Cochemea Gastelum - ts
Hamid Drake - dr

Wytwórnia: Dawn Of Freedom
Rok wydania: 2009

Od jakiegoś czasu doskwiera mi brak ideologicznego zaangażowania we współczesnym jazzie. Czasem wydaje mi się on formalnie ciekawy, innym razem pretensjonalny, ale zazwyczaj jednak zupełnie jałowy i przez to nieinteresujący. Nic może w tym dziwnego, przecież już Davis pisał, że za bary z systemem wziął się inny gatunek muzyczny - hiphop.
Czytaj więcej »

BRUCE'S FINGERS - PREMERIA

2011-08-14T10:40:00.001-07:00

&amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;a href="http://brucesfingers.bandcamp.com/album/nightfall-two-standards-i"&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;Nightfall Two (Standards I) by Simon H. Fell&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/a&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;gt;

Composition No. 30 by Simon H. Fell

Positions & Descriptions by SFE

2011-08-08T12:23:00.000-07:00

&amp;lt;a href="http://discordianrecords.bandcamp.com/album/comechingones"&amp;gt;Comechingones by Julian Bonequi&amp;lt;/a&amp;gt;

&amp;lt;a href="http://mathka.bandcamp.com/album/luc-ferrari"&amp;gt;Luc Ferrari by Rinus van Alebeek&amp;lt;/a&amp;gt;

Supersilent (Arve Henriksen / Helge Sten / Ståle Storløkken), Wrocław, Arsenał, 25.07.2011

2011-08-06T00:28:00.000-07:00

Arve Henriksen - trumpet, drums, electronics

Helge Sten - electronics

Ståle Storløkken - synthesizer

Nie jestem fanem Supersilent. Nie znam ich wszystkich albumów, a jedyną ze znanych mi płyt, którą naprawdę lubię i po którą częściej sięgam, to druga część trzypłytowego debiutu. Obecność na koncercie wydała mi się jednak obowiązkowa z dwóch powodów. Jest to muzyka po pierwsze stricte improwizowana - czyli z natury rzeczy najprawdziwsza w odbiorze bezpośrednim, a po drugie elektroakustyczna, czyli mająca w zanadrzu cały szereg wizualnych niespodzianek - można zobaczyć kto (co) za które dźwięki w zespole odpowiada. Jak się okazało decyzja była raczej słuszna.
Czytaj więcej »

AUDITION RECORDS (NETLABEL) - PREMIERY

2011-07-31T02:41:00.000-07:00

http://auditionrecords.com/

	SOIZIC LEBRAT HEDDY BOUBAKER Soizic Lebrat, cello Heddy Boubaker, bass & alto saxophones POBIERZ ALBUM
	MANUEL ROCHA ITURBIDE FROST CLEAR ENERGY SAVER 1991 POBIERZ ALBUM
	NOISH EETZ z.23 - LIVE AT LA CLINICA MUNDANA 2011 POBIERZ ALBUM
	VOCUHILA 9:19 MINUTES TOURS 2010 Maxime Bobo - alto saxophone Etienne Ziemniak - drums J.J. Goichon - double bass POBIERZ ALBUM

AUM FIDELITY - PREMIERA

2011-07-31T02:27:00.001-07:00

WILLIAM PARKER
CRUMBLING IN THE SHADOWS IS FRAULEIN MILLER’S STALE CAKE
William Parker: bass, writings

3xCD + 48-page Booklet [ Box Set ]
(CENT1005/6/7) STRICTLY LIMITED ONE-TIME EDITION OF 1000

PIROUET RECORDS - PREMIERY

2011-07-31T02:22:00.000-07:00

http://www.pirouet.com/

ACHIM KAUFMANN
VERIVYR
Achim Kaufmann - piano
Valdi Kolli - bass
Jim Black - drums

ANOTHER TIMBRE - PREMIERY

2011-07-24T10:08:00.000-07:00

http://www.anothertimbre.com

	JAMES SAUNDERS DIVISIONS THAT COULD BE AUTONOMOUS BUT THAT COMPRISE THE WHOLE http://www.anothertimbre.com/saunders%20piano.mp3 http://www.anothertimbre.com/saunders%20harp.mp3
	TIERCE CAISSON Jez Riley French - field recordings, zither, salt, paper, camera, contact microphones, electronics Daniel Jones - turntable, electronics Ivan Palacký - amplified dopleta 180 knitting machine http://www.anothertimbre.com/tierce%201.mp3 http://www.anothertimbre.com/tierce%202.mp3
	ANETT NÉMETH A PAUPER’S GUIDE TO JOHN CAGE http://www.anothertimbre.com/nemeth%201.mp3 http://www.anothertimbre.com/nemeth%202.mp3
	NO ISLANDS JOHN CAGE’S FOUR6 + 2 IMPROVISATIONS Stephen Cornford amplified piano Patrick Farmer turntable & electronics Sarah Hughes chorded zither Kostis Kilymis electronics http://www.anothertimbre.com/no%20islands%201.mp3 http://www.anothertimbre.com/no%20islands%20cage.mp3
	DROPLETS Dominic Lash - double bass Patrick Farmer - percussion Sarah Hughes - zither & piano http://www.anothertimbre.com/droplets.mp3 http://www.anothertimbre.com/droplets%20houben.mp3

Reinhold Friedl "Inside Piano", Zeitkratzer, 2011

2011-07-17T13:00:00.000-07:00

Reinhold Friedl - piano

Wytwórnia: Zeitkratzer
Rok wydania: 2011

To zaskakujące, ale „Inside Piano” jest pierwszym solowym albumem w nie tak krótkiej karierze Reinholda Friedla. Być może wynika to z faktu, że na co dzień bardziej zajęty jest prowadzeniem Zeitkratzera, zespołu wykonującego muzykę współczesną. Jeśli chodzi o działalność poza nim, to Friedl ma na koncie nagrania m.in. z Michaelem Vorfeldem, Elliottem Sharpem i Bernhardem Günterem.
Czytaj więcej »

Colin Stetson "New History Warfare vol.2: Judges", Constellation Records, 2011

2011-07-15T11:32:00.000-07:00

Colin Stetson – alto, tenor & bass saxophones, french horn
Laurie Anderson – vocals
Shara Worden – vocals

Wytwórnia: Constellation Records
Rok wydania: 2011

Nie zdajecie sobie sprawy, jak często słyszeliście już Colina Stetsona. Urodzony w Michigan saksofonista współpracował bez mała z tuzinem artystów – nagrywał partie dla Toma Waitsa, Davida Byrne’a, TV On The Radio, Arcade Fire czy Laurie Anderson. W 2008 roku zadebiutował solowym krążkiem „New History Warfare vol. 1”, który wysyłał sygnały ostrzegawcze o sporym talencie i mimo kilku braków, w perspektywie albumowego następcy okazał się pierwszym stadium eksperymentów, rozruchowym ćwiczeniem stylistycznym.
Czytaj więcej »

The Book of Knots (Carla Kihlstedt / Matthias Bossi / Tony Maimone / Joel Hamilton) "Garden Of Fainting Stars", Ipecac, 2011

2011-07-13T12:42:00.000-07:00

Matthias Bossi - voc, dr, glass, glockenspiel, optigan, p, synth, synth. bass, wurlitzer
Joel Hamilton - analogue synthesizer, voc, g, marxophone, p
Carla Kihlstedt - bass harmonica, kalimba, marxophone, theremin, viola, violin, voc
Tony Maimone - b, synth. bass, voc
+ goście (m.in. Blixa Bargeld, Mike Patton)

Wytwórnia: Ipecac
Rok wydania: 2011

Carla Kihlstedt należy do grupy artystów, których poczynania śledzę z najwyższą uwagą. Po pierwsze dlatego, że jako posiadaczka pięknej barwy głosu, chętnie sięga po formy piosenkowe, które w jej wykonaniu wybitnie pieszczą moje zmysły (projekt 2 Foot Yard dla Tzadik Rec,). Po drugie, ponieważ jej wieloletnia współpraca z Matthiasem Bossim przynosi arcyciekawe projekty instrumentalne, będące moim zdaniem kontynuacją - zaniedbywanych przez innych, niestety - muzycznych tradycji Rock In Opposition (płyty: "Ravish" dla Twelve Cups Rec., "Causing a Tiger" dla Victo, z Cosa Brava na "Ragged Atlas" Freda Fritha dla Intakt Rec.). Jest jeszcze trzeci powód - potrafi mnie bardzo przyjemnie zaskoczyć. Ostatnio w ręce wpadła mi jej najnowsza (trzecia) płyta, nagrana z zespołem Book Of Knots dla wytwórni Ipecac Records, prezentująca kolejne, zaskakujące właśnie oblicze tej twórczej artystki.
Czytaj więcej »

MULTIKULTI - PREMIERA

2011-07-12T01:04:00.000-07:00

TIM DAISY / KEN VANDERMARK

THE CONVERSATION

Ken Vandermark - Bb and bass clarinet, ts

Tim Daisy - drums

Jakko Jakszyk / Robert Fripp / Mel Collins (The King Crimson Projekct) "A Scarcity Of Miracles", DGM, 2011

2011-07-10T14:58:00.000-07:00

Jakko M. Jakszyk - g, Gu Zheng, keyb, voc
Robert Fripp - g, soundscapes
Mel Collins - as, ss, fl
Tony Levin - b, chapman stick
Gavin Harrison - drums, perc

Wytwórnia: Discipline Global Mobile
Rok wydania: 2011

Obiecałem sobie, że nie będę tego robić, bo przecież szkoda czasu, kiedy o tylu płytach można pisać dobrze, do tylu można zachęcić. W tym przypadku nie zdołam jednak pozostać niemy, a winne temu są dwa zjawiska. Po pierwsze - polemiczna potrzeba, wywołana bardzo pozytywną recenzją tego albumu, pióra redaktora Romana Walczaka, na łamach portalu ArtRock. Po drugie - pozornie nieistotny podpis "King Crimson Projekct". Piszę pozornie, ponieważ dla mnie te dwa słowa to coś więcej niż ich znaczenie i kryjący się za tym zespół. To moja historia! Brzmi pompatycznie? A czemu by nie miało tak brzmieć? Każdy ma przecież ustawione na solidnych fundamentach pomniki: płyty, nazwiska, czasem pojedyncze utwory - utrwalone na zawsze i nietykalne symbole, składające się na podstawę własnego gustu muzycznego. Jakże trudno więc znieść, gdy zamachu na te statuy dokonują osoby, którym są one poświęcone.
Czytaj więcej »

IMPROVISING BEINGS - PREMIERY

2011-07-09T02:27:00.000-07:00

http://www.improvising-beings.com/

	CRIMSON LIP Alan Silva (bass, piano, synth) Keiko Higuchi (vocals) Sabu Toyozumi (drums, perc) Takuo Tanikawa (guitar, electronics
	MARIO RECHTERN / ERIC ZINMAN ZORN, DEDICATED TO LINDA SHARROCK Mario Rechtern (saxophones) Eric Zinman (piano)

Scoolptures (Nicola Negrini / Achille Succi / Philippe "Pipon" Garcia / Antonio Della Marina) "White Sickness", Leo Records, 2011

2011-07-05T00:46:00.000-07:00

Nicola Negrini - b, metallophone, live electronics
Achille Succi - bcla, as
Philippe "Pipon" Garcia - dr, live electronics
Antonio Della Marina - sinewaves, live electronics

Wytwórnia: Leo Records
Rok wydania: 2011

Włoska scena improwizowana należy chyba do najbardziej zaniedbanych w naszym kraju, na pewno zaniedbana jest przeze mnie. Dziwne to trochę, bo przecież muzyka z Italii stanowi trzon rozwoju muzyki europejskiej nie tylko dawnej, ale także tej, z perspektywy zainteresowania improwizacją, istotniejszej, czyli XX wiecznej. Dziwne tym bardziej, że jako protoplastów europejskiego freeimprovu, oprócz brytyjskiego AMM jednym tchem wymienia się przecież włoskie Gruppo Di Improvvisazione Nuova Consonanza (nota bene projekt, w którym swe muzyczne podboje zaczynał znany nam ze zdecydowanie bardziej kompozycyjnego oblicza Ennio Morricone), czyli powinno się przecież zwracać na ten kraj szczególną uwagę.
Czytaj więcej »

Ivo Perelman / Matthew Shipp / Joe Morris / Gerald Cleaver "The Hour of the Star", Leo Records, 2011

2011-07-04T12:08:00.000-07:00

Ivo Perelman - saxophone
Matthew Shipp - piano
Joe Morris - bass
Gerald Cleaver - drums

Wytwórnia: Leo Records
Rok wydania: 2011

Tłumaczenie z tłumaczenia, ale nie ma rady, nie czytam po portugalsku, w którym to języku pisała Clarice Lispector:
„Nie oczekujcie gwiazd, gdzie nie ma niczego, co mogłoby błyszczeć. Z ciemnej materii stworzone jest to, co ze swej natury przez wszystkich jest odrzucane. Ta opowieść nie ma w sobie żadnej melodii, która byłaby cantabile. Rytm nieuporządkowany ma często. (…) Słowa są dźwiękami pomieszanymi z cieniami, które przecinają się pod nierównymi kątami, są stalaktytami, tkanymi koronkami, przetworzoną muzyką na dudniące organy. Przyznaję, z trudem znajduję słowa, by opisać ów wzór, wibrujący, bogaty i niezdrowy, niejasny, jego kontrapunktem głęboki będzie bas smutku. Allegro con brio. Złota spróbuję dobyć z tych węgli…”.
Czytaj więcej »

Chicago Odense Ensemble "Chicago Odense Ensemble", Adluna Records, 2011

2011-07-03T03:18:00.000-07:00

Rob Mazurek – cornet
Jeff Parker – g, electronics
Jonas Munk – g, electronics, keyb
Matt Lux – b
Brian Keigher – perc
Dan Bitney – dr, perc
Jakob Skøtt – dr, prec

Wytwórnia: Adluna Records
Rok wydania: 2011

Dla fanów Roba Mazurka nowa płyta jego projektu może być sporą niespodzianką. Nie dlatego, że Chicago Odense Ensemble odchodzą od tego, co znamy z poprzednich wcieleń lidera. Kameralistyka jazzowa duetu z Chadem Taylorem, tropikalne uniesienia Sao Paulo Underground czy muzyka totalna Exploding Star Orchestra mocno wryły się w pamięć słuchaczy, jednocześnie zwracając uwagę na wszechstronność artysty. Tym razem może być podobnie, bo septet z klasą kłania się dokonaniom Milesa Davisa z początku lat 70 („Bitches Brew”, „Live-Evil”). Nie to jest jednak wspomnianym zaskoczeniem. W tym przypadku najważniejsze jest rozpisanie ról – a zwłaszcza to, komu przypadły te pierwszoplanowe. Mówiąc wprost: to nie Mazurek jest tutaj centralną postacią. Dźwięki, które wydobywa z kornetu nadal wprowadzają odrobinę melancholii, innym razem zaskakują gwałtownością lub toną w pogłosach, ale tym razem lider raczej chowa się w cieniu, oddając pałeczkę pierwszeństwa zaskakującym gościom.

Oprócz reprezentantów szkoły chicagowskiego eksperymentu, a więc kolejno: gitarzysty Jeffa Parkera, perkusistów Dana Bitney’a i Briana Keighera oraz basisty Matta Luxa, pojawiają się tutaj ci, których się nie spodziewano. Duńscy muzycy psychodelicznej grupy Causa Sui: Jonas Munk oraz Jakob Skøtt tworzą gęstą, wręcz zawiesistą atmosferę, która stanowi rdzeń większości kompozycji i jest drogowskazem dla pozostałych uczestników tej improwizacji. Chicago Odense Ensemble to prawdopodobnie jednorazowe przedsięwzięcie – projekt, który za główne źródło inspiracji obrał sobie dokonania Milesa z okresu elektrycznego. Zaskakujące, jak świeżo mogą brzmieć eksperymenty w oparciu o tak żelazną już klasykę, którą zderzono jedynie z motoryką psychodelicznego rocka. Warto pamiętać, że o tym wszystkim zadecydowała zaledwie jednodniowa sesja, której efektem jest jedna z najbardziej intensywnych jazzowych płyt ostatnich miesięcy.

Piotr Wojdat
(Screenagers.pl)

LEO RECORDS - PREMIERY

2011-07-02T01:11:00.000-07:00

http://www.leorecords.com

	ANNE-GABRIEL DEBAECKER / PATRICK DEFOSSEZ / SIMON GOUBERT POURQUOI TANT DE...? Anne-Gabriel Debaecker - p / electroacoustics Patrick Defossez - p Simon Goubert - dr
	TRAN(CE)FORMATION QUARTET ENTRANCE Giorgia Santoro - fl, Adolfo La Volpe - g, electronics, Marco Bardoscia - b, Vito De Lorenzi - dr, tabla, perc
	TELEGRAPH TELEGRAPH Giovanni Francesca - g, live electronics, Dario Miranda - b, kalimba, shruti box and live electronics Aldo Galasso - dr
	EVGENY MASLOBOEV / ANASTASIA MASLOBOEVA RUSSIAN FOLKSONGS IN THE KEY OF WINTER Anastasia Masloboeva - voice Evgeny Masloboev - Drums, cymbals, block-flutes, exotic Eastern bronze, hand-made cymbals from Nepal and Turkey, vibrophone, xylophone, vargan, kitchen utensils, industrial rubbish
	TIM TREVOR-BRISCOE / NICOLA GUAZZALOCA / SZILARD MEZEI UNDERFLOW Szilard Mezei - viola Tim Trevor-Briscoe - saxophone Nicola Guazzaloca - piano

Erik Friedlander - PREMIERA

2011-07-02T00:40:00.000-07:00

&amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;lt;a href="http://music.erikfriedlander.com/album/bonebridge"&amp;amp;amp;amp;amp;gt;Bonebridge by Erik Friedlander&amp;amp;amp;amp;amp;lt;/a&amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;gt;

Personnel: Erik Friedlander, cello; Doug Wamble, guitar; Trevor Dunn, bass; Mike Sarin, drums

Jachna / Buhl "Niedokończone książki", Audiotong, 2011

2011-06-27T14:15:00.000-07:00

Wojtek Jachna - tp, flugelhorn, elektronika
Jacek Buhl - perkusja

Wytwórnia: Audiotong
Rok wydania: 2011

Pierwsza płyta "Pan Jabu" nie zachwyciła mnie, ale zawierała kilka obiecujących utworów, które pozostały w pamięci i zachęciły do zapoznania się z kolejnym dziełem duetu. Album "Niedokończone książki" to w mojej ocenie zdecydowany krok naprzód.
Czytaj więcej »

Michel Portal / Bruno Chevillon / Éric Échampard "Live At Jazz Sur Le Vif 2009"

2011-06-26T06:11:00.000-07:00

Michel Portal - Clarinet, Bass Clarinet, Soprano Saxophone, Bandoneon
Bruno Chevillon - Bass
Éric Échampard - Drums

Wytwórnia: ?
Rok wydania: ?
Do ściągnięcia na blogu: bogardjazz.blogspot.com

Francuski jazz ma swój charakterystyczny sznyt. Tajemnica tkwi w niesamowitych umiejętnościach muzyków, wykorzystywanych do budowania zarówno tematów instrumentu melodycznego, jak i struktur sekcji rytmicznej, częściej w oparciu o elementy muzyki ludowej, klasycznej i rockowej niż tradycyjnej jazzowej. Ten wypracowany język znajdziemy na płytach Louisa Sclavisa, Henri Texiera, Michela Portala i pewnie wielu innych. Jedni go lubią, drudzy szanują, jeszcze inni przeklinają - ja za nim przepadam.

Czytaj więcej »

AUDITION RECORDS (NETLABEL) - PREMIERY

2011-06-25T07:06:00.000-07:00

http://www.auditionrecords.com/

	PAUL HESSION 40 YEARS OF A DRUMMER Paul Hession - drums Joe McPhee - saxophone Mick Beck - tenor saxophone Simon Fell - double bass Ewan Stefani - electroacoustic manipulation POBIERZ ALBUM
	LLORENÇ BARBER RETROSPECTIVE 1994-2001 Llorenç Barber - bells,voice & composition POBIERZ ALBUM
	LEONEL KAPLAN / DIEGO CHAMY / IVAR GRYDELAND / AXEL DÖRNER Leonel Kaplan - trumpet Diego Chamy - percussion Ivar Grydeland - banjo and electronic devices Axel Dörner - trumpet POBIERZ ALBUM
	MYHR / BEINS / RONNEKLEIV / OSTENDORF LIVE AT RINGVE MUSEUM. TRONDHEIM 2011 Kim Myhr - 12-string, baroque and nylon string guitars, zithers, small percussion Burkhard Beins - percussion, objects Kari Rønnekleiv - viola, violin, hardanger fiddle Nils Ostendorf - trumpet POBIERZ ALBUM

TZADIK - PREMIERY

2011-06-24T01:22:00.000-07:00

www.tzadik.com

	ARTICHAUT ORKESTRA T FOR TERESA Camille Artichaut: Clarinet Frederic Petitprez: Drums, Percussion Sebastien Rideau: Electric Guitar, Effects Pierre-Emmanuel Roubet: Accordion, Voice
	LES RHINOCÉROS LES RHINOCÉROS Michael Coltun: Basses, Effects, Loops, Noise, Toys, Acoustic And Electric Guitars, Percussion, Vocals, Sampling, Keys David Coltun: Violin Kenneth Congmon: Saxophone Kevin Downing: Trombone Tom Klecker: Drums, Percussion Andrew Landau: Saxophone Joey Pappas: Double Bass Leo Svirsky: Piano Peter Tran: Electric Guitars, Effects, Loops, Noise, Vocals
	GEORGE LEWIS LES EXERCICES SPIRITUELS (Trzy różne wieloosobowe zespoły)

FUTURA MARGE - PREMIERA

2011-06-24T01:12:00.000-07:00

http://futuramarge.free.fr

THE NU BAND
RELENTLESSNESS / LIVE AT THE SUNSET
Roy Campbell (trompette, trompette de poche, bugle et flûte),
Mark Whitecage (saxophone alto et clarinette),
Joe Fonda (contrebasse)
Lou Grassi (batterie et percussions)

NORTHERN SPY - PREMIERA

2011-06-23T09:55:00.000-07:00

http://northern-spy.com/

THE SPANISH DONKEY

XYX

Joe Morris: guitar

Jamie Saft- MiniMoog, Roland Jupiter 6, Roland SH-01, Korg Lambda, Korg CX3, Yamaha CS-01, bass guitar

Mike Pride- drums, percussion, nose whistle

CD/MP3/FLAC

CRATER [Digital Only Bonus Track] by Northern-Spy Records

Wojtek Mazolewski Quintet - czyli krótka notka z WSJD 2011, Warszawa, Muzeum Powstania Warszawskiego, 19.06.2011

2011-06-23T03:54:00.000-07:00

Oscar Torok – trumpet
Marek Pospieszalski – saxophone
Joanna Duda – piano
Wojtek Mazolewski – double bass
Michał Bryndal – drums

Niby byłem na drugim dniu WSJD 2011, niby słuchałem, ale tak naprawdę jedynie koncert Wojtka Mazolewskiego mogę przełożyć na parę słów tekstu. Relacja ta będzie też formą spowiedzi i zadośćuczynienia za wiele przykrych (niepisanych) słów, które wypłynęły z moich ust na jego kwintet po płycie "Smells like tape spirit".
Czytaj więcej »

PORTER RECORDS - PREMIERA

2011-06-22T12:19:00.000-07:00

http://www.porterrecords.com/

TAYLOR HO BYNUM / JOE MORRIS / SARA SCHOENBECK

TIRESIAS

Taylor Ho Bynum - cornet

Joe Morris - guitar

Sara Schoenbeck - bassoon

CD/MP3

TAYLOR HO BYNUM, JOE MORRIS, SARA SCHOENBECK "Therefore" by Porter Records

GREEN LEAF - PREMIERA

2011-06-21T12:02:00.000-07:00

http://www.greenleafmusic.com/

DAVE DOUGLAS BRASS ECSTASY
GPS, V1: RARE METALS
Dave Douglas, trumpet;
Vincent Chancey, horn;
Luis Bonilla, trombone;
Marcus Rojas, tuba;
Nasheet Waits, drums

FLAC/MP3

http://www.greenleafmusic.com/free_downloads/03LushLife.mp3.zip

NOBUISINESS RECORDS - PREMIERY

2011-06-21T00:10:00.000-07:00

http://www.nobusinessrecords.com/

	BILLY BANG’S SURVIVAL ENSEMBLE BLACK MAN’S BLUES Billy Bang – viol., perc, poetry, recitation Bilal Abdur Rahman – ts, perc., poetry, recitation William Parker – b, perc Rashid Bakr – dr LP
	BILLY BANG’S SURVIVAL ENSEMBLE BLACK MAN’S BLUES / NEW YORK COLLAGE Billy Bang – viol, poetry, bells, shaker, perc Bilal Abdur Rahman – ts, ss, bull horn, perc Henry Warner* – as, bells, shaker, perc William Parker – b Khuwana Fuller* – congas Rashid Bakr – dr 2CD
	RED TRIO + JOHN BUTCHER EMPIRE Rodrigo Pinheiro - p Hernani Faustino - b Gabriel Ferrandini - dr and perc + John Butcher - ts, ss LP
	TARFALA TRIO SYZYGY Mats Gustafsson – ts and alto fluteophone Barry Guy – bass Raymond Strid – drums 2LP

DANCING WAYANG - PREMIERA

2011-06-17T00:32:00.000-07:00

http://www.dancingwayang.com/

OKKYUNG LEE & PHIL MINTON
ANICCA
Okkyung Lee - cello
Phil Minton - voice

LP (180gr)

RED TOUCAN - PREMIERY

2011-06-16T23:35:00.000-07:00

http://www3.sympatico.ca/cactus.red/toucan/

	DUH IN JUST Frank Gratkowski – as, cla, bcla Szilárd Mezei – viola Albert Márkos– cello Martin Blume – dr, perc
	HERTENSTEIN / HEBERER / BADENHORST / NIGGENKEMPER POLYLEMMA Joe Hertenstein– dr Thomas Heberer – tp Joachim Badenhorst – bcla Pascal Niggenkemper – b

Matana Roberts "Coin Coin Chapter One: Gens de Couleur Libres", Constellation Records, 2011

2011-06-14T14:36:00.000-07:00

Matana Roberts: reeds/voice; Gitanjali Jain: voice; David Ryshpan: p/org.; Nicolas Caloia: cello; Ellwood Epps: tp; Brian Lipson: bass tp; Fred Bazil: ts; Jason Sharp: bs; Hraïr Hratchian: doudouk; Xarah Dion: prepared g; Marie Davidson: viol.; Josh Zubot: viol.; Lisa Gamble: musical saw; Thierry Amar: b; Jonah Fortune: b; David Payant: dr/vib

Wytwórnia: Constellation Records
Rok wydania: 2011

Nie sposób opowiedzieć o nowym albumie Matany Roberts w kilku słowach. „Coin Coin Chapter One: Gens de Couleur Libres” to bowiem pierwsza część obszernego i złożonego konceptu, obejmującego, obok samej muzyki, także tekst i teatr. Momentami całość wydaje się wręcz przytłaczająca mnogością zawartych w niej wątków, odniesień i symboli. Jednakże w tym bogactwie leży też źródło mojej głębokiej fascynacji tą płytą. Niewątpliwie będę rozpracowywał ją jeszcze przez długi czas; poniżej natomiast znajduje się kilka uwag wprowadzających w świat duchów i zjaw z przeszłości, którym jest przesiąknięta.
Czytaj więcej »

MULTIKULTI - PREMIERY

2011-06-14T09:09:00.000-07:00

http://multikulti.com/

	FRED LONBERG-HOLM / PIOTR MEŁECH COARSE DAY Piotr Mełech: Clarinets Fred Lonberg-Holm: cello, electronics
	TFARUK LOVE COMMUNICATION Tomasz Ballaun: perkusjonalia, elektronika Michał Fetler: saksofon Piotr Mełech: klarnet basowy Krzysztof Kaliski: gitara basowa Daniel Karpiński: perkusja + Kuba Jankowiak: trąbka Franiu Frank: Rhodes, perkusjonalia Wojtek Mazolewski: gitara basowa Tymon Tymański: gitara basowa

Peter Evans / Nate Wooley "High Society", Carrier Records, 2011

2011-06-13T13:10:00.000-07:00

Peter Evans - trumpet, electronics
Nate Wooley - trumpet, electronics

Wytwórnia: Carrier Records
Rok wydania: 2011

Żarty się skończyły. Czas odstąpić od retro-inspiracji, klasycznej wirtuozerii, delikatnych zabaw z elektroniką i chwycić się w końcu ze współczesnością za bary. Peter Evans i Nate Wooley przyzwyczaili nas do swojego względnie przystępnego grania. Tym razem jednak nie pozostawiają złudzeń, że mają też drugie, znacznie bardziej hałaśliwe oblicze.
Czytaj więcej »

Fire! (Mats Gustafsson / Johan Berthling / Andreas Werliin) + Jim O'Rourke "Unreleased?", Rune Grammofon, 2011

2011-06-12T12:03:00.000-07:00

Mats Gustafsson - saxophone, fender rhodes, electronics
Johan Berthling - electric bass
Andreas Werliin - drums
+ Jim O´Rourke - electric guitar, synthesizer

Wytwórnia: Rune Grammofon
Rok wydania: 2011

Ognia! - chciałoby się krzyknąć, gdy wrzuca się do odtwarzacza większość z płyt Matsa Gustafssona. Saksofonista ten bryluje przecież w bezkompromisowym podejściu do wszystkiego, czego się dotknie. O jaki ogień chodzi jednak w tym przypadku?
Czytaj więcej »

Art Of Improvisation Meeting, Wrocław 3.06.2011 - relacja.

2011-06-11T10:16:00.000-07:00

Przyjemną niespodziankę zafundowało nam Centrum Kultury "Agora". Tegoroczne Art Of Improvisation, zapowiedziane jako pierwsza edycja długofalowego projektu promocji muzyki improwizowanej we Wrocławiu, jest wspaniałą inicjatywą odpowiadającą na potrzeby niszowego odbiorcy w tym mieście. Oby dobrze się jej wiodło.
Zaoferowany repertuar spełnił kilka funkcji. Koncert kwartetu Frydryk/Lebik/Faustino/Ferrandini to zestawienie młodych improwizatorów z Polski i Portugalii. Występ Kazuhisy Uchihachi i Slug Duo wkomponowany był w trwające w tym czasie warsztaty prowadzone przez japońskiego gitarzystę, a gwiazdorskie Schlippenbach Trio zademonstrowało improwizacyjną potęgę legend gatunku.

Czytaj więcej »

ECM - PREMIERY

2011-06-10T11:53:00.000-07:00

http://www.ecmrecords.com

	MICHAEL MANTLER FOR TWO Bjarne Roupé guitars Per Salo piano http://player.ecmrecords.com/mantler
	AMINA ALAOUI ARCO IRIS Amina Alaoui vocals, daf Saïfallah Ben Abderrazak violin Sofiane Negra oud José Luis Montón flamenco guitar Eduardo Miranda mandolin Idriss Agnel percussion http://player.ecmrecords.com/alaoui
	MARILYN MAZUR CELESTIAL CIRCLE Marilyn Mazur drums, percussion, voice John Taylor piano Josefine Cronholm voice Anders Jormin double-bass http://player.ecmrecords.com/mazur

CARRIER RECORDS - PREMIERY

2011-06-10T10:36:00.000-07:00

http://carrierrecords.com/

	EVANS/WOOLEY HIGH SOCIETY Peter Evans - tp Nate Wooley - tp
	GUÐMUNDUR STEINN GUNNARSSON HORPMA Charity Chan - Harpsichord, Fortepiano Guðmundur Steinn Gunnarsson - Plucked Instruments Kanoko Nishi - Koto, Fortepiano: Kyomitsu Odai - Harpsichord, Fortepiano Nicole Reisnour - Harpsichord, Harp Róbert Reynisson - Plucked Instruments

Letnie Warsztaty Jazzowe "SIM w Zatoce Sztuki"

2011-06-07T12:36:00.000-07:00

Multidyscyplinarne Centrum Kulturalno- Artystyczne “Zatoka Sztuki” w Sopocie ogłasza nabór na letnie mistrzowskie warsztaty jazzowe, które prowadzić będą wykładowcy słynnej School of Improvisational Music w Brooklynie, Nowy Jork:

Ralph Alessi (trąbka)
Ravi Coltrane (saksofon)
Mark Helias (bas)
Tyshawn Sorey (perkusja)

Inicjatorem warsztatów jest Wojtek Mazolewski.

Chęć udziału w warsztatach mogą zgłaszać wszyscy muzycy jazzowi i studenci, którzy chcą skorzystać z niepowtarzalnej okazji współpracy twórczej z jednymi z najlepszych na świecie wykładowców jazzu.

Warsztaty będą prowadzone w języku angielskim. Plan warsztatów można znaleźć tutaj.

Szczegóły: http://mcka.pl/letnie-watsztaty-jazzowe/

RITI RECORDS - PREMIERY

2011-06-06T12:44:00.000-07:00

http://www.aumfidelity.com/riti.htm#RITICD11

	JOE MORRIS / AGUSTI FERNANDEZ AMBROSIA Joe Morris - guitar Augusti Fernandez - piano
	JOE MORRIS WILDLIFE TRAITS Joe Morris - bass Luther Gray - drums Petr Cancura - tenor saxophone Jim Hobbs - alto saxophone

AUM FIDELITY - PREMIERY

2011-06-06T12:33:00.000-07:00

http://www.aumfidelity.com

	FARMERS BY NATURE OUT OF THIS WORLD’S DISTORTIONS Craig Taborn: piano William Parker: bass Gerald Cleaver: drums
	DAVID S. WARE / COOPER-MOORE / WILLIAM PARKER / MUHAMMAD ALI PLANETARY UNKNOWN David S. Ware: saxophones Cooper–Moore: piano William Parker: bass Muhammad Ali: drums

CRYPTOGRAMOPHONE - PREMIERA

2011-06-04T04:37:00.000-07:00

http://www.cryptogramophone.com/

BB&C
THE VEIL
Tim Berne - as
Jim Black - dr
Nels Cline - g

PIROUET RECORDS - PREMIERY

2011-06-03T07:56:00.000-07:00

http://www.pirouet.com/

	JOCHEN RUECKERT SOMEWHERE MEETING NOBODY Jochen Rueckert drums Mark Turner tenor saxophone Brad Shepik guitar Matt Penman bass
	BILL CARROTHERS TRIO A NIGHT AT THE VILLAGE VANGUARD Bill Carrothers piano Nicolas Thys bass Dré Pallemaerts drums

Avram Fefer / Chad Taylor / Eric Revis, Poznań, Dragon, 31.05.2011

2011-06-02T23:01:00.000-07:00

Avram Fefer - as, ts

Eric Revis - b

Chad Taylor - dr

Jadąc na koncert trio Avrama Fefera, miałem w głowie ich najnowszą płytę nagraną przez Not Two records. Pobrzmiewała w pamięci muzyka rytmiczna, melodyjna i komunikatywna. Liczyłem na koncertowe jej ożywienie, wyrwanie z okowów producenckiego uporządkowania, obcinania, wyważania. Liczyłem, że interakcja między zgrabnym trio i głodną porywającej muzyki publicznością zagwarantuje energetyczny szok, którego żadna płyta mi nigdy nie da. Nie wiem bowiem czy pamiętacie, że słucha się jednak najlepiej na żywo, a nie z głośników, odtwarzaczy i wzmacniaczy - nawet tych naprawdę drogich. Dlaczego o tym wspominam? Bo chyba Was nie było wśród niecałej pięćdziesiątki obecnych. Błąd!

Koncert rozpoczęły dwa pierwsze utwory z płyty "Eliyahu" pt. "Song for Dyani" i "Wishful Thinking". Kompozycje proste, oparte na powtarzalnym motywie basowym, które - zgodnie z oczekiwaniami - na koncercie zyskały na animuszu. Niepodważalna wirtuozeria Taylora nabrała dynamicznej pełni, wytwarzając wraz z wirującym brzmieniem Fefera przyjemny, muzyczny zgiełk wokół stojącego na straży swojej repetycji Revisa. Kontrabasista ten, szczególnie w drugim utworze, popisał się sympatycznymi modyfikacjami, wydawać by się mogło, nienaruszalnej frazy. Warto tu dodać, że muzyk ten jest zdobywcą nagrody Grammy, a jego muzyczne CV zawiera kooperacje z takimi gwiazdami mainstreamu, jak Branford Marsalis czy Betty Carter. Doświadczenia zdobyte na tym polu musiały odcisnąć na nim piętno, ponieważ już dawno nie słyszałem tak zdyscyplinowanego rytmicznie i harmonicznie basisty. Perfekcyjna artykulacja, idealnie czyste, melodyjne pochody, genialna gra smykiem to niestety rzadkie atuty basistów z młodej sceny free. Revis jest doskonałym technicznie instrumentalistą, który w trio Fefera otrzymał wolną rękę dla pełnej ekspozycji swojej muzycznej wyobraźni, a jej także mogłoby mu wielu pozazdrościć.

Trzecim utworem było "Eliyahu", które już na płycie brzmi na najbardziej improwizowane. Na koncercie stało się początkiem długiego zespołowego dialogu, w czasie którego wszyscy muzycy mogli wreszcie w pełni okazać swoje oblicze. Oszczędny do tej pory Fefer uruchomił całą feerię swoich umiejętności i nie tracąc nic ze swojego luzu, wdrożył odważniejsze partie saksofonu, obfitujące w przedęcia i inne artykulacyjne ozdobniki. Muzycy, nie przerywając już sobie, przechodzili między kolejnymi utworami, przeplatając tematy barwnymi solówkami i zespołowymi improwizacjami. Pojawił się swoisty trans, w który wprawili nie tylko siebie, ale i publiczność - zapanowała koncertowa magia, której szukałem.

Po koncercie miałem okazję zamienić parę słów z Revisem, który stwierdził, że woli grać dla małej grupy słuchaczy zaangażowanych niż w wielkiej sali wypełnionej przypadkowymi VIPami. Mnie przeszkadzały jednak te puste miejsca w i tak przecież niewielkim Dragonie.

tekst: Marcin Kiciński (http://impropozycja.blogspot.com)
zdjęcia: Krzysztof Penarski (http://photofreejazz.blogspot.com/)

LOOSE TORQUE - PREMIERY

2011-06-02T13:37:00.000-07:00

http://www.loosetorque.com/

	ATTIC ANTICS Fred Lonburg - Holm - cello Nick Stephens - double bass
	CALLING SIGNALS 09 Frode Gjerstad - clarinets and alto saxophone Jon Corbett - trumpet and valve trombone Nick Stephens - bass Paal Nilssen-Love -drums
	CALLING SIGNALS 07 LIVE FROM CAFE STING Frode Gjerstad - clarinets and alto saxophone Eivin One Pedersen - accordion Nick Stephens - bass Louis Moholo Moholo - drums

Marcin Wasilewski Trio (Sławomir Kurkiewicz/Michał Miśkiewicz) “Faithful”, ECM, 2011

2011-05-30T01:34:00.000-07:00

Marcin Wasilewski – piano
Sławomir Kurkiewicz – double-bass
Michał Miśkiewicz – drums

Wytwórnia: ECM
Rok wydania: 2011

Trzeci wydany w ECM album fortepianowego tria pod przywództwem Marcina Wasilewskiego nie przynosi znaczących zmian w muzyce formacji. Podobnie jak na poprzedniej płycie, „January”, na warsztat zostały wzięte wyroby własne i zapożyczenia z przeszłości; tym razem zamiast interpretacji popowych utworów Björk czy Prince’a doświadczamy m.in. „An Den Kleinen Radioapparat” Hannsa Eislera, „Oz Guizos” Hermeto Pascoala, czy tytułowej kompozycji Ornette’a Colemana. Rejestracja „Faithful” nastąpiła w szwajcarskim Lugano pod okiem szefa ECM – Manfreda Eichera. Przynależność do tej słynnej monachijskiej wytwórni jest dużą nobilitacją dla muzyków, obietnicą międzynarodowej popularności, dostępności płyty i gwarantem pięknego, czystego brzmienia. Błądzenie w malowniczych pejzażach („ECM-sound”) czasem odbija się czkawką i grozi wtargnięciem na sąsiadujące wrogie terytorium miałkości. W przypadku „Faithful” operowanie nastrojem i liryzmem udaje się połowicznie.
Paradoksalnie, to własne kompozycje zespołu są ciekawsze od interpretacji klasycznych dokonań; płyta mogłaby sporo zyskać, gdyby formacja postawiła wyłącznie na autorskie tematy („Mosaic”, „Song For Świrek”, albumowy highlight „Night Train To You”), które wypadają ciekawiej niż zapożyczenia transformowane na instrumentarium i język grupy. Niemal dwadzieścia lat wspólnego grania (niegdyś pod szyldem Simple Acoustic Trio) musiało scementować trzy indywidualności w jeden spójny, podobnie myślący, intuicyjnie rozumiejący się twór. Trudno winić artystów z definicji za to, że nie spełniają oczekiwań części słuchaczy na bardziej awangardowe, eksperymentalne wycieczki. W kategoriach przystępnego jazzu zrealizowanego przez fortepianowe akustyczne trio, niemożliwe jest zarzucenie braku warsztatu, sprawności w zespołowym, względnie bezpiecznym improwizowaniu. Problemem dla formuły takiego grania pozostaje niezmierzona ilość muzyki powstałej w podobnym formacie, od klasycznych nagrań Keitha Jarretta, do bardziej współczesnych Bobo Stensona, Brada Mehldau, Torda Gustavsena – na dłuższą metę „Faithful” wydaje się zbyt asekuracyjne, aby pozostać w świadomości słuchacza. W wywiadzie dla Mariusza Hermy lider tria zdradza, że kolejny album ma funkcjonować pod szyldem „eksperyment”. To chyba dobry czas na zmiany.

Sebastian Niemczyk
(Screenagers.pl)

AUDIOTONG - PREMIERA

2011-05-29T03:15:00.000-07:00

http://www.audiotong.net

JACHNA/BUHL
NIEDOKOŃCZONE KSIĄŻKI
Wojtek Jachna – trąbka, flugelhorn, elektronika
Jacek Buhl - perkusja, perkusjonalia

Peter Evans Quintet (Jim Black / Tom Blancarte / Carlos Homs / Sam Pluta) "Ghosts", More Is More Records, 2011

2011-05-26T07:47:00.000-07:00

Peter Evans: trumpets
Carlos Homs: piano
Tom Blancarte: bass
Jim Black: drums
Sam Pluta: live processing

Wytwórnia: More Is More
Rok wydania: 2011

Peter Evans nie jest już tylko wschodzącą gwiazdą muzyki improwizowanej i jednym z największych talentów, na który trzeba chuchać i dmuchać, by nie przepadł w towarzystwie starszych kolegów po fachu. Niezależnie, z jakim projektem z jego udziałem mamy do czynienia, to i tak zawsze jesteśmy zaskakiwani bardzo wysokim poziomem kompozycji, co też przeważnie jest efektem daleko idącej pomysłowości i bujnej fantazji ich autora. Ten ciągle przecież młody trębacz za każdym razem tworzy coś nowego, niezależnie od tego, z jakim składem występuje, w jakich konfiguracjach oraz jaką materię muzyczną obiera sobie za punkt wyjścia do wielopoziomowych improwizacji. To współczesny człowiek renesansu, który swoją grą i wyczuciem łączy pozornie odległe światy: jest klasycznie wykształconym instrumentalistą o bajecznej technice, artystą z nieograniczoną wyobraźnią twórczą oraz osobą, która nie zamyka się w jednym muzycznym ekosystemie. Akustyczny noise jazz, nowoczesny hołd dla hard bopu z lat 60. oraz solowe eksperymenty to tylko niektóre z jego zrealizowanych świadomych wyborów.
Kwintet Petera Evansa nie powiela żadnego z powyższych schematów. Ponownie czeka nas więc coś niespodziewanego. Z jednej strony mamy tu do czynienia z akustycznym graniem – oprócz trąbki słuchamy perkusisty Jima Blacka, basisty Toma Blancarte’a oraz pianisty Carlosa Homsa – i to samo w sobie nie zapowiada większych sensacji. Poza wymienionym trzonem typowo jazzowym, mamy jednak jeszcze Sama Plutę, który w trakcie tych improwizacji odpowiadał za wszelkie manipulacje z dźwiękiem, nakładanie efektów czy zapętlanie wybranych partii instrumentalnych. Wszystko dzieje się „tu i teraz”, i nie jest efektem studyjnej postprodukcji. Mamy zatem improwizujący zespół, dowodzony przez Petera Evansa oraz człowieka, który w wielu momentach sprawia, że możemy mieć wrażenie, jakbyśmy obcowali nie z kwintetem, a np. sekstetem. Jak to możliwe?
Sam Pluta często doprowadza do konfrontacji tego, co „tu i teraz” z tym, co już zdarzyło się wcześniej. Stąd też słyszymy nakładające się partie tej samej trąbki, tego samego basu czy tej samej perkusji. Ten dialog teraźniejszości z przeszłością w obrębach aktualnie wydarzającej się improwizacji ma także drugie znaczenie. Muzycznie ściera się tutaj tradycja jazzowa w duchu klasycznych propozycji Blue Note z lat 60. ze współczesną muzyką elektroniczną. Znakomitym przykładem dominacji eksperymentu jest „The Big Crunch”, które przypomina dźwiękowe zniekształcenia hołubione przez Markusa Poppa czy Carstena Nicolaia w duchu stylistyki glitch. Często bywa jednak też tak, że to rasowy jazz bierze górę nad tym, co wychodzi spod palców Sama Pluty.
Gdyby spróbować określić postawę muzyków odpowiedzialnych za „Ghosts” w zwięzły sposób powiedziałbym, że reprezentują nurt konserwatyzmu ewolucyjnego. Z jednej strony nie porzucają tradycji, przypominają o niej i chcą, żeby dalej żyła w ludzkiej świadomości, ale są też zwolennikami efektywnych zmian, które pozwalają iść dalej do przodu. W wydaniu zespołu Petera Evansa jest to postawa, która przynosi piorunujący efekt i sprawia, że wiele rewolucyjnych projektów w duchu muzyki improwizowanej wydaje się przy tym po prostu miałkich.

Piotr Wojdat
(Screenagers.pl)

IMPROVISING BEINGS - PREMIERY

2011-05-25T14:01:00.000-07:00

http://www.improvising-beings.com/

	FOR HARRIET Joe Rigby (tenor and sopranino sax, flute), Calum Maccrimon (bagpipes, penny whistle) Scott Donald (drums), Billy Fisher (perc.)
	TANGO LIBRE Isabel Juanpera (vocals), François Tusques (piano)